De Reis door Jouw Zelf in Bewust Worden en het Her-Ontdekken en Her-Inneren wie Jij Bent in Essentie
Home » Overzicht Blogs » De psychiater

De psychiater

 

De man had hard gewerkt in zijn leven, goed geld verdiend en zat er warmpjes bij.

Vrienden bij de vleet en gezellige avondjes genoeg. Leuke dingen om te doen en hij kon gaan en staan waar hij wilde.

 

Af en toe had ik een gesprek met hem. Over een cliënt die hij wel dacht te kennen en waar hij zo af en toe kwam, omdat hij dat nou eenmaal gewend was om zich niet te storen aan dit soort mensen. Het was niet anders en zo zou het blijven.

 

Onze gesprekken gingen niet altijd over de cliënt, maar ook over andere dingen in het leven. Af en toe vertelde ik iets van mijn belevingen in het leven en wat ik zoal had gedaan. Het viel me wel op dat er af en toe een stilte viel en dat het gesprek soms abrupt werd afgebroken. Telkens dacht ik, ok, het is mijn tijd weer om te vertrekken en dat deed ik dan ook. Genoeg gepraat voor deze keer.

 

Natuurlijk vroeg ik ook naar zijn ervaringen in het omgaan met psychiatrische patiënten en hij vertelde hoe hij het aanpakte in zijn werkzame tijd.

 

Ik zag dat er vooral aandacht werd besteed aan het uiterlijke van de mens. Fijne ruimtes, licht en zonnig, kleur en rust. Belangrijk. En ik prees hem daarom.

 

Tot ik in een gesprek over ging naar het onderwerp de ziel. Het woord viel eigenlijk zomaar en ik weet niet eens meer in welke context.

 

Hij keek me aan en vroeg aan mij: 'Daar geloof je toch niet werkelijk in?' Ik zei ja natuurlijk wel, er is niets anders dan dat. Ons hele bewustzijn draait om de ziel. Het gesprek werd weer abrupt afgebroken en ik ging weg.

 

Thuis gekomen liet ik het gesprek nog eens de revue passeren en ik viel bijna van mijn stoel af. Een psychiater die niets wist van een ziel!!! Zelfs mijn kinderen weten van een ziel, de meest ongeletterde mensen kennen het bestaan van de ziel. De minst intelligente mensen ook.

 

En ik vroeg mij af. Al die psychiatrische patiënten, nooit gevoeld, nooit erkend in hun zielezijn.. nooit erkend in hun diepe verbinding met wat er zoal meer is. Zijn zij voor gek verklaard, omdat een psychiater niet geloofd in een ziel? Omdat een psychiater als hij niet kan voelen, niet daarbij kan waar zovelen wel bij kunnen?

 

Ik werd stil en ik schreef het verhaal Het Gekkenhuis.

 

En daarna sprak ik met de zielen die dit moesten ondergaan. Vaak veel voelende mensen, die geen idee hebben over hoe of wat. Die niet begeleidt werden over wat zij konden zien en horen, voelen wat buiten de wereld lag van het zichtbare. Het grote gebrek in deze maatschappij, al zolang, waar mensen moeten boeten met hun leven voor dat wat er meer is.

 

Natuurlijk zie ik de psychiater als iemand die zich er niet bewust van is. Natuurlijk zie ik ook waarom deze man psychiater is geworden. Natuurlijk zie ik ook wat zijn armoede is. Niets geleerd van zijn leven tot alleen de uiterlijke hoogte. Niet bij zijn eigen ziel kunnen.

 

Ik hoop dat deze man, al op hogere leeftijd, nog een paar gesprekken met mij mag hebben. Als hij daar voor kiest. Want het is zijn keuze. Ik kan alleen maar kijken en vertellen wat ik voel als ik de kans krijg en kom ik te dichtbij, te snel dichtbij, dan weet ik dat de deur zich zal sluiten. Van zijn hart en van zijn ziel. En ondanks en dankzij zou ik dat jammer vinden, want overgaan zonder zielebesef lijkt me een eenzaam proces.

 

 

Liefs, Petra

 

 

Juni 2013