De Reis door Jouw Zelf in Bewust Worden en het Her-Ontdekken en Her-Inneren wie Jij Bent in Essentie

 

 

Doof

 

Ze was het enige dove meisje in de klas.

De rest was slechthorend, maar zij was helemaal doof.

 

Een meisje dat open moest staan en dat deed ze uiteindelijk, want anders bleef ze opgesloten in haar zelf. Ergens wist ze dat zelf maar al te goed, hoe jong ze ook nog maar was. Hou oud ze was? Naar mijn gevoel zo oud als Methusalem, want dat voelde je aan haar. Zoveel wijsheid in dat meisje, ze was hier om van te leren. Haar leeftijd zei dat ze nog maar 10 jaar was.

 

Ik mocht met haar samenwerken.

Ze had meer begeleiding nodig dan men kon geven, dus was ik de aangewezen persoon, aangezien ik als stagiaire in de vorm van klasse assistente daar mocht zijn.

 

Ik observeerde haar in de klas. Een week lang. Zag hoe ze wel of niet reageerde op de juf, op de andere kinderen, op alle prikkels die ze toegediend kreeg op verschillende manieren.

 

Als haar aandacht werd gevraagd door de juf ging een rode button op haar tafeltje aan. Een fel licht waardoor ze opkeek en haar ogen zich wenden naar de juf. De juf deed haar uiterste best om haar uit te leggen waar het om ging, maar ik zag ook dat het meisje angstig werd, omdat ze bang was het niet te zullen begrijpen wat er van haar verlangd werd. En dat was ook zo, negen van de tien keer.

 

Niet alleen het meisje werd er moedeloos van, de juf ook, want een school voor slechthorende en dove kinderen zou eigenlijk moeten voldoen aan de eisen om dit meisje dat te leren wat er in haar zat. Dat wisten ze best op deze school, maar de aandacht kon niet gegeven worden. Geen tijd, geen geld, geen mankracht genoeg.

 

Maar goed, ik was er nu en men vroeg mij. Wil jij met haar eens kijken wat je kunt doen? Al het materiaal wat te gebruiken was, stond tot mijn beschikking.

 

Ik dook erin.

 

Iedere dag nam ik haar mee naar de ruimte waar alles mogelijk was qua technieken en we probeerden van alles uit. Klanken, gebaren, beelden en voelen. Dat waren de tools van 'taal' die zij verstond.

 

Klanken voelde ze door aan mijn keel te voelen en in combinatie met het vormen van een letter van mijn mond, ging zij dezelfde klanken maken door ook aan haar eigen keel te voelen of het klopte. Beelden werden eerst aangeleerd door het haar van plaatjes in het echt te laten zien, daarna de klank van het woord erbij.

Eenvoudige zaken die je kon zien leerde ze al snel, zowel het herkennen als ook het woord vormen met de klanken van haar keel.

Voor het uitdrukken van emoties bijvoorbeeld gebruikten we kleuren, afbeeldingen en mijn eigen gelaatsuitdrukkingen, maar ook verdere lichaamstaal werd daarin gebruikt. Deze herkende ze zelf zeker wel, maar ze kon zich daarin niet goed uitdrukken en zo leerde ze het wel.

 

Langzaam maar zeker kwam het plezier en het vertrouwen bij haar en dat maakte het makkelijker. Daardoor ging ze sneller en de moeilijkheidsgraad nam toe.

 

We lachten veel af, maar tussendoor vonden we het ook best moeilijk en ook dat leerden we elkaar geven door gebaar en uitdrukking. Zoals je een baby in zijn eerste week van bestaan alle uitdrukkingen ziet doen, zo ging dat ook bij haar.

 

Van eerst een angstig meisje werd ze de wijze. Ze leerde kijken naar een ander en achter alles langs begrijpen wat de ander bedoelde. Door uitdrukking, door klank, door voelen, gebaren. Het was niet de geijkte gebarentaal die we gebruikten. Er zaten wel elementen in, maar het was eigenlijk zoveel meer en zo eigen.

 

Het dove meisje ging vooruit in alle opzichten. Haar leerprestaties op andere gebieden gingen ook vooruit en de school besloot dat ze kon blijven tot ze naar het voortgezet onderwijs moest. Blijven tussen de andere kinderen waarmee ze nu al een paar jaar in de klas zat, dichtbij haar ouders, dus ze hoefde niet ergens intern. Haar omgeving werd veiliger voor haar en dat sterkte haar in alles.

 

Soms denk ik nog wel eens aan dit meisje, en aan al die andere kinderen die ik ooit heb begeleidt, op welke manier dan ook. Hoe zou het nu met ze zijn? Redden ze zich in het leven? Ze zijn anders, maar daarom niet minderwaardig, ze hebben ook alle recht op bestaan, maar je moet gewoon even de moeite doen om ze te begrijpen. Velen kunnen wel andersom begrijpen namelijk, want van 'gewone' mensen zijn er zoveel van. Hoewel die zichzelf en anderen vaak helemaal niet begrijpen. Wat dat betreft is van 'een andere soort mens' altijd vele malen meer te leren, want je moet zo creatief, empathisch zijn, alles uit de kast halen wat je zelf in je hebt. Een ontwikkeling die ieder mens goed zou doen.

 

 

Tot zover.

 

Liefs, Petra

 

 

September 2005