De Reis door Jouw Zelf in Bewust Worden en het Her-Ontdekken en Her-Inneren wie Jij Bent in Essentie
Home » Overzicht Blogs » Peuter
peuter-hand-getty_0.jpg

Peuter

 

Ik zat buiten, want het was mooi weer.

Mijn kinderen waren naar school en ik nam even de tijd voor mezelf. 

 

Ineens zag ik mijzelf opstaan. Ik liep door de tuin naar achteren en opende de poort naar het gangetje dat met een omweg naar de straat leidde.

Heel even vroeg ik mij af wat ik aan het doen was, maar ik liep gewoon door.

Ergens liep ik haastig, aan de andere kant voelde ik ook rust in mij.

 

Ik liep de hoek om het blok waar ik woonde en daar liep ze.

Het peutermeisje van het gezin op het hoekje.

Een huis vol met kinderen, niet allemaal even makkelijk, de moeder had het druk.

Aangezien ze ook nog van buitenlandse afkomst waren, hadden ze meer problemen dan alleen de kinderen. Dat wist ik wel, ook al wilden ze het niet laten merken.

 

Het peutermeisje hoorde ik vaak 's nachts huilen en dan was ik ook wakker. Mijn eigen kinderen sliepen dan, maar ik hoorde haar, vier huizen verderop. De angst in dat kleine stemmetje ging door merg en been. Niet dat de ouders haar iets aandeden. Het voelde anders. Ik heb er nooit mijn vinger op kunnen leggen, want ze lieten mij verder niet toe om iets meer te doen. Maar 's nachts troostte ik haar in gedachten en meestal werd ze dan wel stil. Vaak heb ik getwijfeld of ik dit wel moest doen, want was dit niet aan de ouders zelf? Maar ik kon er niet van slapen, ik zag hoe vermoeid de ouders waren, dus deed ik het wel.

 

Afijn, ik liep de hoek om en zag het peutermeisje. Ze kwam net de poort uit en liep naar de straat. Ik versnelde mijn pas, en pakte haar bij haar hand. Vlak voor de stoeprand. Op dat moment kwam er een auto met hoge snelheid aan rijden in het anders wel rustige straatje.

 

Ik was perplex, maar sprak rustig met het meisje. Ik zei, kom ik breng je weer naar je moeder en ik draaide met haar aan de hand om. Op dat moment kwam haar moeder uit het huis gerend. Ze had gezien wat er gebeurde, maar stond als aan de grond genageld. Ze barstte in tranen uit en nam haar kindje in haar armen. En ze bleef maar zeggen, dank je wel.

Zelf had ik ook zo mijn tranen. Ik was ook geschrokken, maar ook blij dat het zo was gelopen en vooral ook verwonderd over mijzelf en mijn gevoel.

 

Een beetje daas liep ik weer naar mijn eigen huis en ik ging zitten in de tuin. Verbijsterd en verwonderd. Wat kan het leven toch apart zijn als je naar je gevoel luistert. En als je gewoon kunt zijn wie je bent, dan kun je ook werkelijk zijn waar je op dat moment moet zijn.

 

 

Liefs, Petra