De Reis door Jouw Zelf in Bewust Worden en het Her-Ontdekken en Her-Inneren wie Jij Bent in Essentie
Home » Overzicht Blogs » Turks meisje
phoca_thumb_l_turksmeisje-2020973h480.jpg

Turks meisje

 

Ergens in de jaren '80 liep ik stage als klassenassistente op een Montessori basisschool. Ik heb in alle groepen wel wat gewerkt, maar het meest in groep 1. Een grote klas met kinderen die net kleuter af zijn, zoals men dat zo benoemt.

 

Toentertijd was het ook al dat deze jonge kinderen uren lang aan een tafeltje en op een stoeltje moesten zitten en toentertijd was het ook al dat er bepaalde kinderen waren die dit niet konden. Gewoon omdat het niet bij hen paste, maar zo werd dat natuurlijk niet gezien. Zelfs niet op een Montessori school.

 

Jawel, het waren juist die kinderen die naar mij toe kwamen om wat prettige aandacht te krijgen. Even kletsen, even een knuffel (dat kon daar gelukkig nog, want deze kinderen waren dat behoorlijk nodig, zo gevoelig als ze waren), even een verhaaltje voorlezen of vertellen en het was weer ok. Ze werden even gehoord en ze hadden even de aandacht die ze nodig waren en dan konden ze weer verder. Even weer wat rust in de klas, zowel voor alle andere kinderen, deze bijzondere kinderen en de juf. Vrij simpel ging dat.

 

Ik wist op een gegeven moment ook dat de ouders van deze kinderen hun kind ook niet goed konden begeleiden en er niet veel mee konden dan straf op straf geven en ze behandelde als behoorlijke lastposten. Dit gaf veel negatief gedrag in plaats het positieve door ze even aan te horen, aandacht te schenken en ze proberen te begrijpen.

 

Op een dag werd er een Turks meisje binnen gebracht. De ouders konden geen woord Nederlands en ik zag hun machteloosheid daardoor. Net gearriveerd in Nederland en totaal niet wetende hoe of wat het al dan niet werkte in dit land.

 

Ik kreeg het meisje onder mijn hoede, omdat er eigenlijk geen tijd was om haar te begeleiden door het werkzame en betaalde personeel. Ik had eigenlijk geen idee wat ik met haar moest doen, maar zette dat buiten mijn gedachten en ging gewoon aan de slag.

Ik nam haar eerst op mijn schoot en vroeg haar om haar naam. Niet begrijpend keek ze mij aan het met haar grote bruine ogen. Een prachtig kindje en door haar ogen begon ik te leren zien en voelen wat ze nodig had. Eerst vertrouwen.

 

Ik nam haar aan de hand en ik liet haar eerst de simpele dingen in het schoolgebouw zien zoals de kapstok waar haar jas moest hangen. De toiletten, de in- en uitgang, het schoolplein. Ik liet haar zien hoe deuren open en dicht gingen ik lachte haar vaak toe als ze me aankeek.

 

Na een paar dagen had ik haar volledige vertrouwen en ik begon met haar eenvoudige woordjes te oefenen. Woordjes zoals jas, wc, deur, klas, juf en haar naam en mijn naam. Een kind leert snel als het enthousiast is en vertrouwd wordt en vertrouwen krijgt.

 

Daarna begon ik met haar kleine eenvoudige tekeningetjes te maken van bepaalde voorwerpen, die ze zelf in mocht kleuren en daar zette ik dan een woordje bij. We oefenden de klanken, de beelden en de letters in één keer. In het begin vond ze het moeilijk, maar toen ze eenmaal begreep hoe het werkte, ging ze snel vooruit.

 

Na een paar maanden kon dit meisje nagenoeg zonder extra begeleiding in de klas meedoen. Een vrolijk kindje en ze leerde enthousiast en met heel veel plezier.

 

In een later gesprek met haar ouders en een tolk, vertelden zij dat hun dochtertje hen op dezelfde manier ook taalles gaf en haar ouders dus ook veel leerde.

Voor mijzelf was het een enorme verrijking dit te mogen doen en dit zag ik natuurlijk pas veel later, ik wist niet goed wat ik deed, ik deed maar wat leek het wel. En toch zie ik achteraf dat ik het juiste deed, door te voelen, te kijken en me te verplaatsen in de hele situatie en vooral het kind zelf. Een kwestie van gewoon je hart volgen, meer niet.

 

Wat dat betreft is het werken met kinderen, maar ook met dieren één van de mooiste werkzaamheden die er zijn. Het geeft veel plezier en voldoening, omdat er geen voorwaarden zijn.

 

Tot zover.

 

Liefs, Petra

 

 

Augustus 2005