De Reis door Jouw Zelf in Bewust Worden en het Her-Ontdekken en Her-Inneren wie Jij Bent in Essentie
Home » De aardappeleters

De Aardappeleters

 

Het volk van de aardappeleters was een volk van de lage gronden.

Hun rijkdom was er één van kunstmatig het hoofd boven water houden.

Sommigen wisten wat dit inhield en anderen hadden geen benul.

Af en toe was er een niet aardappeletend figuur die dit gadesloeg en er het hare of zijne er van dacht.

Soms begon zo'n type over die aardappels te spreken en over de etenden daarvan.

 

Een rasechte aardappeleter keek zo'n type dan aan met een gezicht als een boer die kiespijn heeft.

En daar werd dan ook direct de spijker op de kop geslagen.

De boer die kies pijn heeft.

De aardappeleters waren een volk die niet konden kiezen.

Er viel ook niets te kiezen, want het ging om delen.

Bovendien dachten ze iets te kiezen, maar ze begrepen helemaal niet dat dat niet zat in het stemmen op een stem die hen naar de afgrond leidde.

 

Het ging er om dat ze hun eigen stem zouden horen, maar die was verloren gegaan in het eten van de aardappels.

Die aardappels namelijk, dat was me wat.

Een doordringend goedje waar je maar moeilijk van af kwam, want eenmaal gewend leek voor altijd gewend.

Een mindcontrol dingetje op zich, met daarin verwerkt het malle feit van 'wat een boer niet kent, dat vreet ie niet'.

Je zou het maar op je bord hebben liggen.

De niet aardappeletenden werden met de jaren talrijker, want er werd allerlei ander voedsel ingevoerd.

Ook niet altijd even lekker om te pruimen, maar er kwam al een verandering.

Tot ook dat niet meer bleek dan alleen gebakken lucht en dat het weer meer een spel was van niets is wat het lijkt.

 

De aardappeleters gingen ondertussen steeds verder met het vergiftigen van hun eigen grond en jawel de aardappels namen het gretig op.

En dat aten de aardappeleters dan weer op.

Zo was het balletje weer rond en de boer bleef kies pijn houden en de aardappels lagen krom van het lachen.

 

Verder gebeurde er niet zoveel in het aardappeleters land, behalve dat het land onder hun voeten wegdreef.

Maar verrek, die aardappels begonnen er van te rotten.

Dat was me ook weer wat.

De oplossing was bomen omhakken voor nog meer aardappelvelden met hetzelfde gifgoedje.

Even ging dat goed en weer de aardappelrot.

 

En zo gingen ze maar door en door tot het land weg dreef in de vergetelheid.

 

Een haalbare of onhaalbare kaart op de wereldbol.

 

 

 

ByNature@Petra 14 februari 2015