De Reis door Jouw Zelf in Bewust Worden en het Her-Ontdekken en Her-Inneren wie Jij Bent in Essentie
Home » Eigen werk » Verhalen » De mislukte mens

De mislukte mens

 

Het hoofd draaide zover als de nek kon reiken. Vastgezette schouders hielden tegen wat ze tegen konden houden, maar het hoofd kon het niet verrekken.


De ogen rolden uit hun kassen over de gladde roze wangen tot onder aan de kin. Speurend naar welgeweten keken de ogen zich uit, alvorens zich weer terug in de holtes te trekken. Er was niets te zien, dat wisten ze immers al, maar je kon nooit weten. Het volgende ritueel deed zich voor en dat was het signaleren van de oren.

 

Flapperachtige, rafelige lellebellen verschoven over het hoofd als een radarsysteem dat met ronddraaiende bewegingen over een schotel schoof waarvan de bolling dan helde of welde. Deze keer zonder tentakels te gebruiken, het was nooit meer feest.


Er was niets wat voor de oren bestemd was, dus keerden zij als een schelp terug wat rustig aan het hoofd ging liggen, goed verdeeld. Dan kon je er op wachten, de neus was aan de beurt. Nog een wonder dat dit toch allemaal nog wel aanwezig was, zoals je normaal gesproken niet zou verwachten, maar daar lag nou net niet het probleem, bij dat spreken, maar dat komt zo. De neus.


Ingehouden neusharen begonnen hun wappering op golflengtes van snuiven. Het tussenschot raakte kant noch wal en was alleen nog aanwezig voor als de snuit wat opgeheven moest zijn. Zo heel nu en dan gebeurde dat als er weer iets uit de lucht dreigde te vallen. Meestal was de neus zich niet zo bewust van geurende luchten, tenzij het wel heel erg onwelriekend was zoals een parfum wat voorbij kon komen in walgelijke walmen. Het was meer de snuffelfunctie die werd geroken en betastend werkte. Vandaag viel er niets te betasten. Daardoor evenmin iets te besnuffelen. Het was een dag van niks voor de mislukte mens, maar dat was het meestal. Een kwestie van wennen ook en aanpassen.


Dat aanpassen was een lastige aangelegenheid geweest. De rituele trekjes van ogen, oren en neus waren nog een restverschijnsel en misschien zou zich dat ooit eens oplossen. Je wist maar nooit.


Het spreken was volledig mislukt in ieder geval. Dat ging niet meer. Zelfs geen kwijlende, slijmerige massa rond de lippen meer. Geen schuimbekken of zelfs enige vorm van opening. Het had een tijd geduurd voor het zover was, maar het verschijnsel van mond, lippen, galm en geluid was compleet verdwenen.


De ledematen van de mislukte mens waren in verregaande staat van ontbindende factoren. Loslatende vingers die niets meer grijpen konden, verstijfd door het laten glijden, keer op keer. Tot ze niet meer konden. Armen als bungelende vormen langs het lichaam, tenzij het windstil was. Dan bungelde er niets, misschien zelfs wel logisch als je het goed beschouwd.


De benen waren staande poten als krukken met dopjes eronder. Vanzelf glijdend over gladde vloeren. Stroeve vloeren leverden geheid problemen op van struikelachtige soort en werden dan ook zoveel mogelijk vermeden. De mislukte mens bleek goed aangepast te zijn aan dit soort foutieve gronden. Veel oefenen in de programmering en bijstellen van de knoppen leverden toch steeds weer meer statische vormen op en dat was wel zo wenselijk.


Het welgeweten was in een vergevorderd stadium van roestende plekken en onzichtbare gaten. Vandaar dat de rollende ogen ze niet konden zien. De lamlegging van de centrale as was ook vergevorderd in de mislukking. Het boog niet meer, maar was meer een knipmes van klik en klak, zonder geluid dan wel. Geen soepelheid meer te bespeuren.


Nu de rituelen weer gedaan waren stond de mislukte mens weer stram en strak in de gewenste houding. Geen beweging in te krijgen.


De kleine groep successierechters voor het doorkijkraam naar de andere zijde had zijn aantekeningen gemaakt van de vorderingen en wenden zich af. Net op tijd voor de mislukte mens, omdat er iets rolde. Een glinstering, heel klein, iets vochtigs over een roze wang. Dat hoorde niet, maar voor deze keer ongezien door de groep en niet genoteerd. Want een foutje in de mislukte mens in dit stadium zou wel een blamage zijn. Een blamage op alle proefschriften en wetenschappelijk onderzoeken. Ze zouden het bewijzen. De mislukte mens. Het zou moeten kunnen bestaan. Een goed project en alle kans van slagen. Succes!

 

 

© ByNature@Petra 23-5-2013