De Reis door Jouw Zelf in Bewust Worden en het Her-Ontdekken en Her-Inneren wie Jij Bent in Essentie

Ik pak uit mijn Vlinderjas het Amulet van de Fee en als Paard en ik tegenover elkaar gaan staan en elkaar in de Ogen kijken om het juiste moment van indrukken te kiezen, weten we ook dat het Draad Verbinden ons gaat lukken, want ook dit moment is er één van Geluk en Vertrouwen en Voelen. Het Geluk is al dat de Wind niet mee speelt, we hoeven alleen maar de knop tegelijk in te drukken. Paard wil zijn neus gebruiken en ik mijn hand. 'Gaan we ervoor Paard?', vraag ik. 'Ja we gaan ervoor', zegt Paard. En na een tijdje komt het moment. We drukken tegelijk en holadiejee wat er dan gebeurt is niet mis.

 

Mijn lichaam begint te ratelen en te springen, het bolt en bulkt, het hopt en tolt, ik zie niks en ook weer wel. Het kraakt en groeit en ik voel de SpinnenPoten aan mijn lijf.. ja wel acht!!! En ik voel allemaal haar en een lijf dat anders is. En dan na een tijdje geraas en gehobbel sta ik stil en ben ik een Spin!!!! Tussen alles door zag ik Paard ook tekeer gaan en veranderen in een Spin. En dan hoor ik opeens geluid, een luid gejuich in SpinnenTaal en ik herken het, en ik Voel het. Ik ben echt een Spin! Helemaal, met alles erop en eraan. En ik begrijp en spreek de taal en ik voel de DradenWeverij in mij en alle plak en lijmspullen ook. Helemaal te gek! En toch, in mijn hoofd ben ik ook nog het Meisje met de Vlinderjas. Dubbel gek. Ook helemaal leuk. Ik Dans even met al mijn Poten en dat voelt goed. Ik kan dit. Ik ben dit. Ook. Het is heel normaal en ook weer niet. Haha, ik lig dubbel van het lachen zeg. Paard ook en de andere Spinnen ook. Dit is zo giga geweldig leuk. We springen wat in het rond en doen nog gekker.

 

Dan krijgen we ons drankje aangeboden en we besluiten tot rust te komen om straks onze opdracht te vervullen. De andere Spinnen maken zich klaar voor de opdracht van de BeginSpinnen en we gaan rustig zitten kijken en tussendoor bekijk ik mezelf ook. Ik zie ook ineens dat we allemaal onze eigen Kleuren hebben. Dat was me helemaal nog niet opgevallen. Ik lijk op mijn Vlinderjas zie ik. Lachen. Paard heeft ook wel iets van zichzelf zie ik. Ik kijk Paard aan met mijn nieuwe SpinnenOgen en ik zie hem ook grijnzen en verwonderd kijken. En we zeggen tegelijk tegen elkaar: 'Ha Spin hoe is het met jou?'. En dan proesten we het toch weer even uit van het lachen. Om direct daarna weer stil te zijn, want dat is nodig voor de BeginSpinnen die al een eindje het Web ingeklommen zijn. Ze gaan niet zo hoog als de vorige Spinnen.

 

Als ze hun plek gevonden hebben, doen ze precies wat de vorige Spinnen ook gedaan hebben. Controleren of alles werkt, de Rust nemen, Luisteren naar het Voelen van de Wind en Elkaar. Ziet er heel goed uit en toch voel ik een wiebeling van onzekerheid. Ik voel dat we met alle Spinnen tegelijk deze wiebeling voelen en ik voel ook dat we met z’n allen in Stilte de Energie sturen om rust te krijgen en aan te moedigen. Wauw, wat een mooi gevoel, zo Samen.

 

En dan is daar het moment van de sprong. De Draden zijn wat lossig, en de beweging om elkaar heen is ook niet helemaal strak, maar het lukt ze wel! Super! En dat voor BeginSpinnen. Ik voel en weet dat ze het heel goed hebben gedaan en ik merk dat ik met mijn Sensor dit gevoel overstuur naar ze, net als alle andere Spinnen dat doen. Ik zie dat ze dat sterker maakt. En ze maken zich op voor de tweede sprong. Het moment groeit en wij groeien met zijn allen mee. En dan ja, hop, daar gaan ze weer. Bijna foutloos zeg! Super goed!

 

En ja, als de BeginSpinnen beneden zijn, dan juichen, joelen, springen en dansen we weer. Wat een Vreugde en wat zijn deze BeginSpinnen gegroeid. In één keer, in twee sprongen zoveel Groei. Ik voel me een trotse Spin en wil het liefst iedereen bespringen om te knuffelen ofzo, maar bemerk ook dat dat niet des Spins is. Daarvoor zijn er teveel Poten. Ik bedenk me ook dat ik bij onze opdracht dan ook niet in mijn Meisje met de Vlinderjasjas moet gaan zitten, anders werkt het niet. Ik zeg dit tegen Paard en Paard had dat gevoel ook al.

 

Na weer even Feesten mogen wij. We krijgen het knikje van de OpperSpin en dan begeven we ons naar het Web. Paard en ik overleggen even waar we een VerbindingsDraad gaan maken en dan kruipen we het Web in. Heerlijk om dit te doen! Wat voelt dit goed! En dat is nou net het juiste gevoel. Zekerheid en Geluk wellen in mij op. Jaaaaa! We gaan ervoor!

 

PaardSpin en ik nemen onze positie in op de afgesproken plek, ergens tussen de hoogste hoogte en de hoogte van de BeginSpinnen in. Het voelt of dat echt kan, dus doen we dat.

 

We voelen aan onze gereedschappen. Werkt het? Ik voel mijn klieren waaruit de verschillende stromen mogen komen. Het is goed. Ik voel welke dikte Draad ik wil gebruiken en ik kies. Ik Voel aan de Wind en die is zacht, dus ik moet goed afzetten. Ik Voel aan Paard en ik voel dat die er ook klaar voor is. We gaan in de Rust en wachten op het Moment. Het is volkomen Stil in mij als ik het Moment Voel en ik spring en ik zie dat Paard ook springt. We zweven op Geluk naar elkaar toe en om elkaar heen, onze VerbindingsDraad achter latend in een strakke lijn en we zweven op onze plek terug. Ik kan een glimlach niet onderdrukken. Wat een gaaf gevoel zeg!

 

Dan weer terug in de Rust en voelen en wachten op de volgende sprong. Stil. En ja, het Moment! We springen en ik voel de beschermingslaag uit mij komen en perfect over de Draad heen vallen, ik draai om Paard, we kijken elkaar zelfs even aan en we zweven weer terug naar de plek. En ja ik kan het werkelijk niet laten om een Spinnenkreet te uiten. Zo blij ben ik en zo Wonderlijk bijzonder gaaf is dit. Ik hoor beneden wat Spinnen een soort giechel uiten en dan zakken we snel naar beneden, want ook dat moet voltooid worden. Juichen in een Web is niet zo handig merk ik ook wel. Met alle Poten op de Grond ga ik helemaal uit m’n Spinnendak. Paard ook. We high-fiven zelfs met twee Poten. De andere Spinnen kennen dit niet, maar doen het onmiddellijk na en ze gaan met ons mee uit hun Spinnendak. De OpperSpin roept boven al het lawaai uit: 'Subliem gedaan! Jullie zijn echt super met z’n tweeën! Dat moeten jullie toch eigenlijk vaker gedaan hebben, dat kan haast niet anders'. Ik kan me geen SpinnenLeven herinneren, maar ik begrijp nu wel de belangrijkheid van het Amulet van de Fee. En ik word nog blijer dan ik al was. Wat een waardevol Geschenk. Ongelooflijk toch eigenlijk, en toch waar! Als we de Fee weer spreken moeten we dit zeker vertellen en dat we haar weer gaan spreken komt zeker weer, want dat voel ik ook ineens heel sterk.

 

We drinken ons drankje, want ja dat voel je wel zeg in je lijf. Het kost beslist wel Energie, ook al krijg je er ook een andere Energie voor terug. Ik voel ook ineens dat ik zowel Mannelijk als Vrouwelijk ben. Over die vraag hoef ik het dus niet eens meer te hebben volgens mij. Want we zijn allemaal zo. Androgyne Spinnen. Goh, dat dat ook bestaat. Prachtig! Dat betekent ook, en dat voel ik ook helemaal in mezelf, dat we allemaal eitjes kunnen leggen als we dat willen en dat we ze kunnen bevruchten als we dat willen. Ik voel ook heel erg de vrije keus in alles hier in het SpinnenParadijs. En dat bevalt me behoorlijk goed. O, wat ben ik trots op mijn soortgenoten voor nu. En anders ook. Dat is ook wel een grap. Als Meisje met de Vlinderjas zal ik dit ook voelen. Helemaal!

 

Paard en ik praten nog even samen wat over onze ervaring en we delen ook hoe we ons Voelen en er is bijna geen verschil in beleven. Ook Wonderlijk wel. Of niet. Het is gewoon zo. Dan wordt het hier ook weer tijd om afscheid te nemen en naar het volgende te gaan.

 

Paard en ik kijken elkaar aan en ik vraag: 'Heb jij ook zo’n zin om Spin te blijven en zo verder te gaan in het Spinnen Paradijs?' 'Ja', zegt Paard, 'dat voelt veel beter hier, dan kunnen we ook misschien in alles meedoen!'.

 

 

* Multidimensionaal Web*

 

Natuurlijk nemen we weer uitgebreid afscheid met het gevoel alsof we één grote Familie zijn. En dan gaan we in SpinnenPas richting "Het Juiste Web Weven". We kruipen heel wat bochtjes om en komen dan op een heel groot open stuk uit. En er staan heel veel Spinnen op ons te wachten. Op ons te wachten?

 

Ja dus, de OpperSpinnen van hier, vier stuks, komen naar ons toe en ze zijn helemaal blij dat wij er zijn. De begroetingsrituelen zijn nu ook des Spins. We Glimmen met onze Ogen en Ratelen met onze Poten en seinen onze gedachten door. Helemaal wonderlijk en leuk!

 

Ze vertellen ons wat de bedoeling is. 'We maken hier een Multidimensionaal Web. Zien jullie al die Draden die al hangen, dat is de Basis. Daar om heen en daar binnen in, gaan we verder met Weven. We hebben BeginnersSpinnen, die net vanuit het "Verbinden" komen en we hebben de Spinnen die hier al jaren bezig zijn om verder te komen. De BeginnersSpinnen werken met soms wel met zijn zessen aan de Binnenkant en aan de Buitenkant zijn er dan soms wel 24 bezig. We willen nu weer een heel nieuw Web weven en dat zal nog wel tien keer zo groot zijn en dus zullen er nog meer Spinnen aan het werk mogen. Het wordt een heel KunstWerk. En op de één of andere manier komt het precies zo uit dat jullie er nu zijn. We moesten ook gewoon wachten, want we komen twee Spinnen tekort. Is dat Toeval of niet?'.

 

Paard en ik staan met open kaken te kijken en te luisteren, wauw, ongelooflijk te gek zeg. En dat ze op ons stonden te wachten!!! Kan het nog gekker?!

 

Dan komen er een heleboel Spinnen in beweging. Er worden heel veel drankjes uitgedeeld en gedronken. Wij drinken ook mee. En we voelen toch ook een soort spanning. Het is ook spannend. Want we komen hier, worden Spin, doen voor het eerst in ons Leven mee met Draden Verbinden en dan worden we hier gewoon verwacht om mee te doen aan iets heel groots.

 

Er komt een oudere Spin naar ons toe en die begint ons onze taak uit te leggen. 'Jullie hebben een speciale functie. Je hoeft je niet bezig te houden met de andere Spinnen. Zij houden rekening met jullie. Jullie Taak is om vanaf de Grond het Web in te klimmen aan de Binnenkant en wat jullie gaan doen is Nieuw. Jullie gaan in de Binnenkant Spiralen maken. Van boven tot onder en helemaal Rond. Jullie hoeven alleen maar via de al gemaakte Draden te kruipen en je eigen Draad achter laten in het Spiralen. Begrijpen jullie dat?' Wij hebben het er over met elkaar en vertellen het nog een keer na aan de oudere Spin wat wij begrijpen en we blijken het te snappen.

 

'Ok, dan komen jullie uiteindelijk bovenin in het Web uit en dan gaan jullie naar de Buitenkant. Daar komen jullie andere SpiraalSpinnen tegen en met hen samen gaan jullie Spiralen naar buiten maken. Andere Webbers zorgen ervoor dat de Spiralen Verbonden worden en dat het een groot, sterk, nieuw Web wordt om het BinnenWeb heen. Het Juiste Web!'.

 

Paard en ik weten even niet hoe we het hebben. Ik zeg: 'Kunnen wij dat dan wel? Dat hebben we nog nooit gedaan!'. De oude Spin moet lachen en zegt: 'Nou om je eerlijk te vertellen, wij hebben het ook nog nooit eerder gedaan, maar we weten wel dat het kan en dat jullie daarom hier zijn en dus kunnen jullie het ook!'.

 

Dan zijn we even helemaal stil. En als ik uiteindelijk weer wat zeg, zeg ik het volgende: 'Goh, en dat begon allemaal met een PretReisje vanuit de Wei, wat hebben we dan eigenlijk veel meegemaakt tussentijds en wat zijn we gegroeid. Ik had alleen niet kunnen bedenken dat dit de bedoeling was zeg. Ik ben een beetje verwonderd hoor'. De oude Spin begrijpt het helemaal en Paard zegt: 'Ja, gek eigenlijk, ik voelde wel dat het belangrijk was dat ik met je meeging, maar had ook geen idee dat we dit zouden gaan doen, het is wel heel bijzonder en ik voel ook wel dat we het kunnen'.

 

Toen Paard dit zei, voelde ik ook dat het kon en dat we iets zouden gaan doen, wat inderdaad heel spannend zou worden, maar ook heel belangrijk en ook dat ik het heel speciaal vond dat wij dit mee mochten maken. Dus ja, we gaan het doen.

 

Alsof ik het hardop zei, want alle Spinnen kwamen ineens in Beweging. Ze namen hun plaatsen al in. Paard en ik gingen ook naar onze plek. We wisten ook precies waar het zou zijn en we wisten ineens ook heel heel goed wat we konden en wat we precies moesten doen. We konden het aan ons lijf voelen.

 

We haalden met alles en iedereen diep adem en daar begon het. We zagen uit onze Ooghoeken Spinnen van alles doen, maar wij begonnen ook en we letten daarna niet meer op hen.

 

Paard en ik sponnen onze Draden achter ons aan, terwijl we steeds door en om elkaar heen door het web bewogen. Prachtige Spiralen makend. Van laag naar hoog en van links en rechts en zo ook weer andersom. Af en toe voelden we andere Spinnen om ons heen, maar we gingen gewoon door.

 

Heel veel Wikkelingen maakten we. Geconcentreerd en in een rustig, maar ook doorgaand tempo. We konden niet stoppen, dat wisten we ook. Door en Door, Spiraal na Spiraal maakten we. Heel af en toe keek ik even om en zag hoe mooi het werd. Maar dan moest ik snel weer voor me kijken, want het moest allemaal heel precies en Paard en ik moesten gelijk blijven kruipen in het Web.

 

Na tijden en tijden Weven en Spiralen maken, kwamen we bij de laatste en die leidde ons precies naar het bovenste deel van het Web. Wonderlijk ook weer, dacht ik nog. Hoe is het mogelijk dat we precies uit komen, maar het is zo, dus doorgaan. Het laatste stukje was wel vermoeiend en mijn Energie raakte wel een beetje op. Paard had dat ook zag ik en we deden het iets rustiger aan. En toen ineens waren we Er. We kropen door de Bovenkant naar de Buitenkant en daar was het vreemd kaal. Het Binnenste Web was natuurlijk helemaal vol en hier was nog niks. Behalve een heel aantal andere Spinnen die allemaal op een bepaalde plek om het BinnenWeb zat. We begroeten elkaar even met een enorm gevoel van blijdschap. Alsof we elkaar al Eeuwen kenden, en ja dat was vast toch wel zo, en dat we nu Samen iets zouden gaan maken, wat we ook al Eeuwen wisten, maar dat nu uitgevoerd mocht worden.

 

Er kwamen een paar Mini Spinnen over het Web naar ons toe gekropen met het voor ons al bekende drankje en we dronken. We dronken niet zomaar. We dronken Energie, maar we dronken ook op wat er zou komen, wat we mochten maken. Het was daardoor extra lekker leek wel.

 

Toen de Mini Spinnen vertrokken waren, gingen we allemaal heel Stil op onze plekken zitten. Paard zat nu ook een eindje van mij af. Dat voelde ook heel goed. Zo zou het moeten gaan. En zo zou het gaan. Vanuit de stilte voelde ik dat ik we bijna zover waren. Het juiste Moment zou bijna beginnen.

 

Heel even keken we allemaal naar elkaar en direct daarna begonnen we met Weven en Spiralen. We maakten VerbindingsDraden met de één en dan met de ander, dan deden we een stuk Spiraal voor onszelf, dan weer Verbinden met de één en de ander, en weer Spiralen. De eersten waren de één en ander naast mij, daarna die voor en achter mij. Daarna weer kruiselings en zo weer verder en verder.

 

Tijden lang gingen we door en door en het werd mooi en groot. En als we elkaar tegen kwamen was het ook zo fijn. Alsof ik steeds mezelf tegen kwam en dat was zo verbazingwekkend ook, maar ook weer niet, want ik voelde dat het allemaal klopte.

 

Uiteindelijk was er ineens het gevoel dat het Klaar was. Iedereen stond ook ineens Stil. En daarna begonnen we weer, maar toen sponnen we Draden om het hele nieuwe, juiste Web heen, voor de stevigheid. En daardoor kwamen we elkaar nog meer tegen. Na al die rondjes en Spiralen wist ik niet meer wie wie was en ook niet meer of ik nog ik was of iemand anders. Heel apart.

 

En toen ineens was het helemaal af. We stonden Stil, knikten naar elkaar en we begonnen één voor één via de buitenkant naar de Grond te kruipen. Heel voorzichtig en heel rustig. We waren allemaal moe, dat voelde ik wel, maar binnen in ons was er een blijheid, een hele Nieuwe Blijheid ook. Een Samen Blijheid ook vooral. Iets wat helemaal niet in Meisje met de Vlinderjas Taal past. Het is zo Spins, het is niet uit te leggen. En ook niet in dit verhaal op te schrijven, dat zou je zelf moeten beleven.

 

Als we allemaal weer op de Grond zijn en we in een hele grote Kring om het hele grote juiste Multidimensionale Web zitten, zijn we nog stiller. Ik Voel een groot Ontzag voor iedereen in de Kring, wat een werk hebben we geleverd. Wat een prachtig Web. En ineens weet ik dat we de Nieuwe Wereld gecreëerd hebben. En iedereen kijkt naar mij en knikt en we knikken naar elkaar. We zijn elkaar en ook weer niet. De gedachten en het voelen hierover is hetzelfde. Dan zitten we en dan beginnen we allemaal tegelijk een hele mooie diepe klank te SpinZingen. Helemaal vanuit ons hele lijf, alles trilt mee en het is zo ongelooflijk Wonderbaarlijk mooi. Dan komt heel langzaam het Web omhoog, een eindje van de Grond en we blijven doorgaan met de Klank SpinZingen. En dan ineens begint het hele Web op te Lichten. Draadje na Draadje lijkt aan te gaan met een Lichtje. En al die Lichtjes zoeken elkaar op en worden één Groot Licht. Het Hele Web wordt één Groot Licht. Een Magische Bol.

 

Ik geloof dat mijn Ogen nog groter werden, dan ze soms wel eens eerder deden en die enorme blijheid van binnen, die werd ook nog groter. En ik zag dat alle Spinnen Licht gingen geven en ik zag dat ik dat zelf ook deed. Sjonge, hier kon geen Vuurwerk tegen op, helemaal niets wat ik eerder had meegemaakt. Dit was pas echt Magie, maar dan in de overtreffende trap.

 

En ik voelde me al lang geen Meisje met de Vlinderjas meer. Ik was alles geworden van wat we op deze Reis tegen waren gekomen. En ik was ook dat hele Kleine Spinnetje, maar ook die hele Grote Spin, de Jonge en de Oude, de Beginner en de Gevorderde. Ja ik was Alles. Ik zocht Paard, maar kon hem niet vinden. Maar ergens Voelde ik hem wel en het was ook goed. In gedachten kneep ik hem in zijn Manen en ik Voelde ook zijn lach. We waren er nog, en ook nog steeds Samen, ook al waren we nu hier in het geheel.

 

Zo bleven we met z’n allen nog een hele tijd zitten. En we begonnen weer te Zingen op z’n Spins. Heel zacht maar wel duidelijk. En we bleven Licht. En Licht en Licht. En we zaten en we zongen. En we zaten en we zongen.

 

Voor mij mocht het doorgaan en doorgaan. Dit was zo fijn.

 

Maar uiteindelijk kwamen de drankjes en we dronken, en we dansten en we zongen nog meer, het werd een Waar SpinnenFeest en ook dat was weer fijn.

 

En toen was Paard ineens weer naast mij. Ik wilde bijna vragen of hij ook zo blij was, maar dat hoefde helemaal niet. Ik zag het en hij zag het aan mij. We high-fiveden even, omdat een omhelzing nog steeds te ingewikkeld was met al die Poten. En we lachten en we lachten. En iedereen lachte mee.

 

'Tijd om te Spelen Paard en Meisje met de Vlinderjas!', hoorden we ineens in het Spins roepen. De OpperSpin van Draden uittrekken kwam naar ons toe en wenkte ons mee te gaan. We namen geen afscheid van de rest. Dat hoefde niet. We keken nog even naar het enorme Lichte Web wat nog steeds boven de Grond hing en we wisten dat we dit nooit, maar dan ook nooit zouden vergeten en dat dit Web ook zou blijven bestaan. Het kon alleen nog maar uitgebreid worden, want dit was het Juiste Web.

 

De plek met het bordje "Speelplaats Web Gooien" was een heel eind kriebelen en krabbelen. 'Ja, die SpeelPlaats is echt niet in de buurt van het Nu Magische Multidimensionale Web', zei de OpperSpin. 'Sommige zaken moet je gewoon een beetje gescheiden houden, ook al hoort het bij elkaar. Jullie zien er trouwens leuk uit als Spin. Past heel goed'. En hij grijnsde als een echte Spin, ik zou er bijna weer bang van worden, maar niet echt.

 

Toen de SpeelPlaats in zicht kwam, bedachten we ons geen moment en we begonnen onmiddellijk te rennen en we wierpen ons in het eerste beste Web wat er was. Het leek wel een soort trampoline en hangmat ineen, zoals ik het nog wel ken uit één of ander leven. Het leuke van dit Web was, dat je alleen maar hoefde te liggen en het ging vanzelf heen en weer. Een heerlijke WiegWiebel. Ik liet al mijn acht Poten dansen in de lucht en kreeg er de slappe lach van. Zalig na al die dingen die waren geweest! Even rust en ook weer niet, want het duurde niet lang of ik wilde springen van blijdschap. 'Samen springen en gek doen Paard?', vroeg ik Paard die iets verder in het Web lag. En Paard sprong al op en begon gewoon. We sprongen meters hoog de lucht in. 'Joehoe en Joehaa', gilden we het uit. En we lachten tussendoor bulderende lachen. Er kwamen meer Spinnen mee springen en lachen en weer was het Feest! Heel anders weer, maar ook helemaal te gek.

 

Na een tijdje gingen we uit dit VangWeb en toen kwamen er een paar Spinnen aan met rollen oud Draad. Daar gingen we Ballen van maken zonder kleefspul en eerst begonnen we met ze naar elkaar toe te gooien en daarna maakten we van een ander oud Web een rechtopstaand Vangnet. Hierdoor konden we WebBallen tegen dit net aan gooien en zo kaatsten ze weer terug van de ene Spin naar de andere Spin. Al gauw waren er veel Ballen in het Spel en een heleboel Spinnen die heel veel Plezier hadden. We Sprongen, we Gooiden, we Speelden, we Lachten.

 

Er waren nog een heleboel andere spelletjes om te doen als we zouden willen, maar ik voelde ineens dat ik wel een beetje moe was van alles. Even weer wat rust, daar had ik wel zin in.

 

Op dat moment kwam Paard naar me toe en die vroeg: 'Jij ook genoeg soms?'. Ik knikte alleen maar. Ach, halve woorden en halve zinnen, eigenlijk waren die ook niet meer nodig. We wisten het al. We hadden nu al zo lang geoefend. We wisten dus ook van elkaar dat we het SpinnenParadijs zouden gaan verlaten. We zuchten er allebei wel even van, want hoe leuk was het hier en hoe Welkom waren we hier. Toch zat er niets anders op dan weer verder gaan. Dat was nou eenmaal zo.

 

De Spinnen om ons heen waren ook ineens allemaal Stil. Ze speelden niet meer, ze voelden ook heel goed wat er komen ging. En ook zij zuchtten met een diepe zucht. Maar ook zij wisten dat het Goed zou zijn.

 

We gingen allemaal op de Grond zitten en lieten onze Poten inzakken. Zo zaten we even een tijdje. Iedereen even nadenkend over de Mooie Tijd die we Samen hadden. Het Leren, het Plezier, de moeilijk en spannende dingen, de Samenwerking en het Delen. En nog een hele diepe diepe zucht. Allemaal tegelijk. En daar moesten we dan ook weer om lachen. We stonden op om elkaar wat Poten te geven. Het liefst zou ik echt iedereen omhelzen, maar nog steeds wist ik dat dat niet ging met al die Poten. Daarom dus maar her en der een Poot. Ook Paard begon dit te doen. Toen we de hele Kring hadden gehad, gingen we in het midden staan. Het ogenblik was aangebroken om weer onze eigen gedaante aan te nemen. Paard en ik gingen tegenover elkaar staan en we keken elkaar aan. Ja, het was goed zo. We wilden wel weer Eigen en Samen Zijn en lekker Vliegen en Zweven naar andere Oorden.

 

Ik haalde het Amulet van de Fee tevoorschijn en na goed Voelen wat het juiste Moment was, drukten we beiden op de knop. Onmiddellijk begon alles te tollen en te draaien. Ik voelde mijn Poten en haren weg gaan, ik voelde mijn Armen weer terug komen, mijn eigen Hoofd en MeisjesOgen en ja ik Voelde mijn Vlinderjas ook weer aan. Bij Paard zag ik ineens weer Manen en een Staart, Hoeven en de Neus en de Lieve Ogen. En zo stonden we er weer. Paard en het Meisje met de Vlinderjas. En dat voelde Goed. Net zo goed als alles hiervoor goed voelde. Grappig is dat toch. Het is goed om Jezelf te zijn, ook al kan je net zo goed iemand anders zijn als je dat wilt.

 

Dan zwaaien we nog een keer een rondje Rond en begroeten alle Spinnen nogmaals met een knik van Blijdschap van Familiegevoel en dan gaan we weer op Pad. Paard reikt me zijn Manen en ik geef hem mijn Hand. We worden uitgezwaaid door honderden SpinnenPoten en enkelen lopen met ons mee naar de Poort van het SpinnenParadijs. 'We zullen jullie nooit vergeten', zeggen Paard en ik nog eens tegelijk en we zien ook dat het begrepen wordt en dat het andersom ook zo is. Nog wat diepe zuchten, en ik voel bij mezelf ook Tranen, dan lopen we door de Poort en kijken nog een laatste keer om. 'Dag SpinnenParadijs!'.

 

 

* Op Pad*

 

We lopen eerst een stukje en dan staat Paard stil. Ik sta ook stil en vraag met mijn Ogen wat er is. Paard grijnst. En dan grijns ik ook. Natuurlijk begrijp ik het. En ik klim op Paard zijn rug.

 

'Zit je goed?', vraagt paard. En ik zeg 'JA!'. Dan komt Paard in Beweging, eerst een snelle stap, dan zomaar in galop. Ik hou me stevig vast al ben ik het wel gewend, het is gewoon heel fijn en dan hop. We komen los.

 

De blijdschap die ik weer voel, voelt Paard ook weer, want hij roept uit net als toen: 'Voel je dit, voel je dit? Mijn Manen wapperen weer! En jij kan het niet zien, maar ik heb zo’n grote grijns dat m’n tanden droog worden in m’n mond door de Wind!'. En ik begin te lachen, te lachen en te lachen en ik voel het ook, mijn tanden worden ook weer droog door de Wind. En ik begin te gillen van plezier. Gek Paard ook, het lijkt wel een herhaling, maar deze voelt toch heel anders.

 

Als ik dan naar beneden kijk, zie ik nog een klein stipje in de Bossen, het SpinnenParadijs, maar ik zit hier op Paard zijn rug. O heerlijk, heerlijk, we Vliegen weer! We gaan voorbij! Hoger en hoger, verder en verder. En ik roep: 'Eerst een tijdje zo lekker Vliegen en dan op naar de Fee! Goed idee?'. En Paard hinnikt gewoon, met een lach erdoor. En we Lachen en Genieten en Vliegen door het Blauwe Blauw van de Lucht om ons heen. De Toverlucht van Goede Sprookjes en Gezonde Magie. We vliegen!

 

En dan na heel veel fijn Vliegen met elkaar zeg ik: 'Zeg paard, ik vind het wel genoeg. Niet onze Reizen natuurlijk. Maar dat vertellen. Ik heb er geen zin meer in. Laat de Lieve LuisterLezers zelf maar gaan ontdekken hè, dat is immers veel leuker. Dingen die in boeken staan zijn veel saaier dan alles in het echt'. Paard hinnikt slechts en knikt en vind het helemaal best.

 

‘En wat ik ook wel wil Paard, als jij dat ook prettig vindt, is een vast verblijfplaatsje in deze Wonder Wereld, waar we ook even af en toe bij kunnen komen van al het Reizen, even Niks. De grote Stilte enzo. Wat vind jij daarvan?’. En weer hinnikt Paard en ik weet dat ook dit goed is.

'Enneh, zeg Paard, nog iets. Wij hebben ons eigenlijk helemaal nooit voorgesteld. Zullen we dat nog even doen?'

'Ik ben het Meisje met de vlinderjas en wie ben jij?'

'Ik ben Paard!', zegt Paard en grijnst een grote grijns.

'Kom we gaan. Vliegen maar!!!'.

 

 

*Einde ~ Het Gevleugeld Paard en het Meisje met de Vlinderjas ~ Begin*

 

 

Al staat dit verhaal openbaar en is het vrij om te lezen, toch geef ik niemand het recht dit over te nemen. Ook geef ik niemand het recht zich dit op andere manieren toe te eigenen.Wil je dit verhaal gebruiken voor bepaalde doeleinden, dan vraag ik je contact met mij op te nemen, zodat ik het je per mail kan sturen en we een vergoeding hiervoor aan mij kunnen afspreken.

 

 

Warme groet, Petra Meijer - januari 2012