De Reis door Jouw Zelf in Bewust Worden en het Her-Ontdekken en Her-Inneren wie Jij Bent in Essentie
Home » Eigen werk » Verhalen » Mijn Oorsprong
Mothership_in_Aexion__s_Armada_by_Capstoned.jpg

Mijn Oorsprong

 

Ik keek uit het grote raam en weer terug op mijn scherm voor mij en mijn gedachten dwaalden af naar eerdere tijden.

Mijn eigen ruimteschip had ook van die grote ramen, met een wel meer weidser uitzicht dan ik nu heb moet ik zeggen. Er was ook niet één scherm, maar er waren er meerdere in het paneel voor mij waar ook alle andere besturingssystemen aanwezig waren. Een wirwar aan apparatuur, maar ik wist hoe te handelen.

Ik vloog meestal op afstand van het moederschip, aan de linkerkant. Achter mij andere schepen en aan de andere zijde van het moederschip ook kleinere schepen, net zoals de mijne.

We vormden een goed team. De ‘voorkijkers’, de ‘zijkijkers’ en de ‘checkers’ aan de achterzijde. Het grote moederschip had zijn eigen team van bestuurders en daar deden anderen het werk om ons allen te voeden en dat wat meer nodig was. Als ik verlof had, legde ik aan en één van mijn beste vriendinnen nam dan de taken over. We omhelsden elkaar dan en ik wenste haar altijd een goede vlucht, net zoals ze bij mij deed als ik het roer weer overnam. Zo ging dat ook bij de andere schepen. Er was altijd afwisseling, want er was ook tijd voor ontspanning, dat hadden we allemaal nodig en het was ook gewoonte. Ook de andere werkzaamheden werden afgewisseld binnenin het moederschip.

Iedereen was gelijk aan elkaar, ook al deed de één het ene werk en de anderen iets anders. Iedereen was tevreden.

Waarom we onderweg waren was mij ook duidelijk, want normaal gesproken waren we gewoon op onze thuisplaneet en daar waren we samen met degenen die daar nu nog waren, want niet iedereen ging mee op de reizen. We gingen af en toe op weg naar andere planeten en ergens in de ruimte ontmoeten we elkaar om informatie uit te wisselen of andere zaken die er toe deden. Het waren andere wezens dan wij waren, maar we hadden elkaar nodig en dat wisten we heel goed. Bovendien waren er ook vriendschappen onderling en was het samenkomen altijd een prettige ervaring.

Totdat het mis ging natuurlijk. Toen we vanuit alle planeten uitvoeren om gezamenlijk de bedreiging aan te gaan.. niet wetende dat we die zouden verliezen, elkaar verloren en dat we daarna allen op planeet Aarde terecht kwamen om verder te gaan en daar telkens weer hetzelfde tegen kwamen in diverse levens.

En nu, op dit moment, dat ik dit schrijf zitten we weer in hetzelfde. De Star Wars van toen is nog gaande.. alleen beseffen we nu niet dat we toen ook al samen hadden moeten werken. Hoewel ik me afvraag of dat toen ook wel had gekund. We waren allemaal onervaren in vechten en strijden. Alles was immers altijd vrede geweest en we waren onvoorbereid. Daarom leefden we al onze levens op de Aarde, met alle tegenwerking die we kregen. We kwamen af en toe anderen tegen van andere planeten en vochten weer een strijd uit. In feite maakten we elkaar sterker en sterker. Alleen wisten we dat toen ook vaak niet. Ook kwamen we de krachten en machten tegen die ons toen hadden vernietigd en weer was deze dreiging aanwezig.

Helaas is zelfs heden ten dage men zich niet bewust van wat er gaande is en dat we onze gezamenlijke krachten nu mogen en zelfs moeten bundelen. Om voor eens en altijd weer die vrede te bereiken die we hadden.

Ook om elkaar weer te vinden hopelijk, want het is moeilijk te weten dat de anderen van thuis hier ook zijn en niet bij elkaar zijn. Toch ook weet ik dat het juist belangrijk is om contact met die mensen, want dat zijn we nu inmiddels allemaal bijna, te hebben die van de andere planeten komen en daarmee eerst de vrede te verkrijgen. Dat we weer weten wie we zijn. Velen likken nog hun oude wonden van al die levens of hebben op een andere manier hun kracht nog niet weer terug verworven.

Als vooruitkijker kan ik me dat weer herinneren. En het grote belang zien van vrede voor alle rassen van alle planeten. Om misschien onze oorsprong weer terug te krijgen. Samen leven in een ruimte waar we gewoon contact hebben en uitwisselen wat er nodig is. Omdat we dat gewoon willen, omdat dat prettig is.

Tijdens deze mijmeringen over hoe het allemaal ging, gaat mijn herinnering nog even naar die vluchten met de vloot, naar die laatste vlucht en die vluchten daarvoor en verder naar thuis.

Op mijn verlofdagen en uren kwam ik op het moederschip. Ik ging altijd eerst even naar de crew die de besturing in handen had en we groetten elkaar als beste vrienden doen. Uitgebreide knuffels en het bijpraten. Ja, we zagen er anders uit, maar het gevoel is hetzelfde. We dronken bij wijze van spreken onze thee of koffie en kletsten en lachten en we voelden ons fijn bij elkaar.

Dan ontmoette ik ook altijd mijn wederhelft die aan de andere kant van het moederschip zijn eigen schip bevloog. We kregen altijd gezamenlijk verlof, net zoals de anderen dat kregen die bij elkaar hoorden. Zodat we de tijd samen door konden brengen voor we ons werk weer opnamen. Altijd dolgelukkig als we elkaar weer zagen en altijd ook weer eerst dat samen zijn met de rest. Daarna gingen we naar ons eigen gezamenlijke vertrekken op het moederschip om met z’n tweeën te zijn en als we er aan toe waren zochten we onze andere vrienden en vriendinnen op die wel of niet aan het werk waren op het moederschip.

Heerlijke tijden waren het. Het was groen binnen in ons moederschip. Grote parkachtige tuinen en veel licht en het was er altijd een aangenaam samenzijn met wie dan ook.

Als het verlof er weer op zat, namen we allen ook weer uitgebreid afscheid, maar nooit dachten we aan een heel lang afscheid of zelfs een eeuwig afscheid. Het voor altijd bij elkaar gevoel was een heel vanzelfsprekend gevoel. Misschien maar goed ook. Want al die verbindingen zijn zo sterk en nog steeds aanwezig.

Met een glimlach schrijf ik en denk aan thuis, waar het zo anders was dan hier.

Ik denk aan de tijd dat ik een klein vrij energie wezen was.

We speelden met energie, we waren energie. Een ijle vorm vol met vrolijkheid. Ik moet altijd aan vuurvliegjes denken, maar zo zagen we er ook niet uit. Dat is moeilijk om te beschrijven, omdat het alleen gevoel is en er niet zoveel te zien is. Niet vanuit het aardse daar naar toe, dat is zo anders.

Hier leven we in de materie en dat was daar helemaal niet. Als we trouwens op onze schepen gingen, dan namen we wel een soort van vorm aan om ons te laten zien aan de anderen van de andere planeten. Dat deden zij ook overigens. We hadden immers geheel onze eigen sfeer en die was voor de ander niet of nauwelijks zichtbaar.

Afijn, ik was het kleine vrije energie wezen en op de één of andere manier groeide mijn energie, net zoals baby’s hier ook doen op die aardse manier. Ook had ik een soort van ouders. Twee liefdevolle energievormen die mij hadden voortgebracht vanuit een andere energie die liefde heet, of eigenlijk die is te beschrijven als liefde, hoewel ik mij afvraag of wij die liefde die we nu kennen ook wel kunnen vergelijken met daar. Ik weet ergens dat het anders is en kan het wel bij mijzelf voelen en soms voor een ander voelen, maar dat is tot nu toe een liefde van herinnering geweest volgens mij.

De planeet zelf was ook een groot energieveld, een soort bol van energie was er ook omheen, ons energieveld, om de planeet te beschermen. En om ons organisch leven te geven. Dat organische leven bestond uit een soort natuur, niet te vergelijken met de natuur hier. Het hield ons wel in leven. Niet dat we hoefden te eten van die natuur, we waren immers onze eigen energie. Maar zo af en toe was het fijn om wel wat te nemen, gewoon omdat het ook lekker was. Zo was dat ook min of meer geregeld in ons moederschip, maar daar moesten we die natuur meer onderhouden, omdat het energieveld anders was.

Ik groeide op met andere energiewezens en we speelden ook met die energie. Zoiets als nu met een bal gooien, koppeltje duikelen of wat dan ook. Alleen ging dat geheel vanzelf en was het dus geen materie zoals we dat nu kennen.

Ook hier werden we dus op de één of andere manier ouder in ons zijn. We kregen ook les. Les in hoe met energie omgaan, les in wijsheden, les over onze energie’lichamen’ en veel meer. Later kregen we dus ook les in hoe we onze gedaanten zichtbaar konden maken voor anderen en nog later leerden we om te gaan met ruimteschepen. Zoiets als nu rijles in auto’s.

In eerdere herinneringen heb ik al meer verteld over dat water uit de grond kwam om de natuur te voeden en dat er geen weer was. Het was altijd helder en licht.

Afijn, toen die laatste vlucht kwam, wat we van te voren niet wisten, waren we eigenlijk nog te jong om dit aan te gaan en te onervaren. Blijkbaar was dat bij de andere wezens van de andere planeten net zo. Geen idee wat ons te wachten stond toen andere vormen van andere planeten, in dit geval een heel ander sterrenstelsel, met ons in ‘botsing’ gingen. Uiteindelijk de ondergang van veel ruimteschepen en hun bemanningen.

Wat er van de planeet die achter bleef zonder ons weet ik niet. Zijn onze medewezens er nog? Zijn ze ook naar de Aarde gekomen of komen ze nog? Kunnen we ooit terug of is dat niet meer van toepassing.

De Aarde is al vele levens mijn thuis inmiddels. Vele mensen heb ik herkend uit vorige levens en waarschijnlijk ook van de andere planeten waar we toen contact mee hadden.

Toch zou ik zo graag hen weer treffen die toen mijn familie waren. Ook al is het nog steeds bijzonder om ook anderen te leren kennen en herkennen. En als we toch op de Aarde moeten blijven, dan zou ik graag weer bij elkaar komen. Maar we zijn hier nu in ieder geval om ons te herinneren aan wie we waren en dat sommigen anders zijn en dat dat best samen kan gaan. En we moeten ons beseffen dat de dreiging die er toen was, er nu nog steeds is, of alweer. En dat we het weer uit handen kunnen geven of niet. Toch kunnen we ons ook beseffen dat we nu sterker zijn. Dat we al onze gaven nog hebben, maar nu meer ervaring hebben door de vele levens die velen wel hebben, maar dat vergeten zijn. Door alles wat er nu is aan vernietiging en dat dat doelbewust is ook.

Waar koersen we naar toe?

Een nieuw einde met wel een nieuw begin of een totaal einde en mogen we dan ook naar huis?

Ik heb er geen idee over eigenlijk. Misschien dat dat nog komt. Tot die tijd wil ik proberen om het leven te waarborgen zoals het ook hier op Aarde kan zijn. Met z’n allen op die ene planeet en ook daar bij elkaar kunnen komen, zoals in die tijden. Delen en uitwisselen wat we nodig hebben van elkaar, omdat we dat graag doen en niet onder het juk van die machten die weer willen vernietigen.

Mocht dat niet zo zijn, dan zijn we alsnog een oneindig bewustzijn en hopelijk hoeven we deze ervaringen nooit weer over te doen.

 

© ByNature@Petra 21-9-2013