De Reis door Jouw Zelf in Bewust Worden en het Her-Ontdekken en Her-Inneren wie Jij Bent in Essentie
Home » Eigen werk » Verhalen » Naar huis

Naar huis

 

Dubbel van het lachen liep ik op de manschappen af, die al stonden te wachten. Ook zij stonden te schuddebuiken van het lachen en begroetten me met een warm welkom.

Ik riep ze toe dat ze niet weer van die rare opdrachten moesten opgeven en wierp ze het boek toe dat ik had volgeschreven en volgeplakt. Lees maar. Een volgende keer mag één van jullie gaan, ik doe dat niet weer.

Vervolgens liep ik door naar het schip waar mijn grote bekende mij al op stond te wachten. Met een grote grijns op zijn gezicht zei hij: 'Dat je het nu allemaal pas door hebt zeg, het duurde wel lang. Blij dat je weer terug bent. Hoewel de vorige keer dat je hier was ik even dacht dat je het vergeten was en echt dacht dat wij aliens zouden zijn. Of in ieder geval iets waar je bang voor was en ik merkte wel dat je me herkende, maar toch was het vreemd voor je. In ieder geval ben je uitgeschreven met dat boek van je?' En hij schaterlachte.

Ik lachte mee en zei: 'Nou zeg, of ik er klaar mee ben. Wat een rare toestanden allemaal. En op een gegeven moment geloof je er inderdaad ook nog in en weet je niet meer waar je het moet zoeken. Gelukkig heb ik altijd dat vage gevoel van thuis gehouden en nu vind ik het welletjes en ik kom weer thuis. Klaar er mee.'

We liepen het schip binnen, ons eigen schip en de manschappen zag ik in hun eigen schepen instappen en vertrekken. Ook wij vertrokken, op de automatische piloot.

Eerst liep ik naar de bar waar ik pure energie vroeg aan de machine die dat leverde en bedankte het apparaat daarvoor met een grote glimlach. 'Welkom terug', zei de energiemachine. Ik knapte er direct van op en ging languit liggen in één van de cockpitstoelen, direct naast de voor mij bekende figuur. 

'Hehe, wat fijn zeg, alleen al op het schip te zijn, dat het vanzelf gaat, dat het niets kost en dat de bestemming gewoon werkt op ons eigen GPS. Dat vreselijke oeverloze moeilijke gedoe daar op aarde, echt ik weet dat jij het ook hebt gedaan, maar ik kan er nog niet over uit. En dat zal de eerste tijd ook nog wel zo zijn. Ik moet natuurlijk ook nog wel wat afkicken en m'n draai thuis weer gaan vinden. Ik hoop dat dat lukt, anders voel ik me helemaal ontheemd.'

De figuur naast mij lachte en zei: 'Ik heb er toen een tijd over gedaan, dat weet je. En ik ben nooit weer geworden wie ik daarvoor was, maar goed, daarom ging jij ook en daardoor zullen we elkaar beter begrijpen. En de rest van de familie die zijn geweest begrijpen het ook en jij hun en zij die mee hebben kunnen kijken via jouw satelliet en beeld en schrijfboek, zullen het ook beter begrijpen. Goed dat we dat deze keer zo gedaan hebben, dan hoeft niemand meer te gaan, tenzij iemand heel graag wil. Je weet maar nooit.'

'Nou, als ik geweten had dat het zo zou zijn, dan was ik waarschijnlijk niet gegaan, dus maar goed dat niemand eerder zo verslag heeft gedaan misschien. Maar wat een moed heb je nodig om daar te verblijven zeg. Absoluut niet grappig. En ik maar zoeken naar de nooduitgang en die kon ik dus niet vinden. Tot nu gelukkig. Goh, wat ben ik opgelucht.'

'En fijn, dat jij me kwam halen.' We pakten elkaars hand en gaven er een kneepje in en lachten deze keer beide opgelucht. Daarna keken we elkaar aan en kregen helemaal de slappe lach. Zo erg, dat ik niet meer kon liggen op de heerlijke cockpitstoel en over de vloer van het schip rolde tot tranen aan toe. 'Kijk,' zei ik, 'dit kon eerst niet begrijpen, nu wel en ik kan het ook!' 'Ik heb natuurlijk ook wel heel veel geleerd daar, daarom moest ik ook wel haha.' En ik veegde de tranen uit mijn ogen en kwam weer wat bij.

'Maarreh, kunnen we niet op high speed naar huis, ik heb daar wel zin in.' Even voelen hoe het ook al weer is op high speed en dwars door alles heen. Is de weg trouwens vrij? Ik heb zulke vreemde verhalen gehoord over allerlei wapens die er rondhangen, is dat waar of niet?' Hij keek me aan en glimlachte en vroeg me: 'Wat denk je zelf?' Ik zei: 'Dat zal dus ook gewoon niet waar zijn, net zoals niets waar is wat daar gezegd wordt.' Hij knikte en lachte. 'Heel goed.'

'Allemachtig', zei ik 'Wat erg toch ook dat dat allemaal geloofd wordt en dat het zo moeilijk is om de illusie te doorbreken voor jezelf. Dat het me gelukt is, is bijna een wonder. Maar goed, dat was het voor jullie toentertijd ook. En ik maar al die herinneringen hebben aan van alles en soms begreep ik er zo weinig van. Maar het was allemaal te doen om de ervaring. Pfff. Ik heb bewondering voor iedereen die dit gedaan heeft. Dat had ik al wel, maar mijn nieuwsgierigheid was zo groot en ik wilde natuurlijk ook echt begrijpen wat het was.'

Ik liet me weer vallen op de cockpitstoel en na een vragende blik van mijn reisgenoot of ik er klaar voor was, schoof hij het paneel open en tikte de toets in, waarvan ik wist dat het high speed was. Direct daarop voelde ik even niets meer en was even weg, want dit had ik te lang niet meer meegemaakt. Ik kwam weer bij toen de energiemachine naast mij stond om me bij te tanken met energie. Een beetje versuft zei ik 'Dank je wel, het is weer even wennen ja, maar het is goed.'

Ik bleef lekker liggen en wist dat we nog even onderweg waren. Ons sterrenstelsel lag nogal veraf en vanaf de aarde was dat op high speed toch nog wel even. En ik dacht direct terug aan die keer dat ik in woord en beeld de coördinaten doorkreeg, zelfs opschreef en het papiertje na een tijd maar weg gooide, want ik vond het toen zo absurd. In mezelf glimlachte ik wat. Zoveel aanwijzingen had ik gehad en ik geloofde er niks van. Wel dat knagende gevoel altijd en toen opeens de lijn die heel duidelijk werd en dat ik het ineens wist.

Ik sloot mijn ogen opnieuw en voelde nog de vermoeidheid van de reis op aarde, maar wist ook dat voor we thuis zouden zijn, dat al weg was. Op naar huis.

 

ByNature@Petra 14-12-2014