De Reis door Jouw Zelf in Bewust Worden en het Her-Ontdekken en Her-Inneren wie Jij Bent in Essentie
Home » Terug naar de Bron » Eén van die nachten

Terug

 

In 1 van die nachten

 

 

Na een drukke periode van veel op de voorbereiding van de Quero Paqos op de plek waar ik vertoefde kwam de man met de hamer (mijn lichaam dat nog altijd aan het herstellen was en nog altijd zoveel rust nodig had en waar ik maar niet aan toe kwam, want er moest van alles gebeuren en ja daar zette ik me ook voor in zover ik dat kon), kwam er een energie vrij uit de man met de hamer die haar doormidden kliefde. Dag al het repareerwerk, dag alles weer, het zal wel. Knak zei mijn rug en daar ging ik. Dagen en nachten rillend van de kou, af en toe een warme vlaag en ik wist dat dit het ultieme loslaten was van alle ballast en dat dit heel erg nodig was om weer voort te gaan. Toen het zweten uiteindelijk op gang kwam kon ik pas goed naar binnen keren en daar bleef ik dan ook. Ademhalen in mezelf, alles maar laten gebeuren in dat lijf en ja dan zijn de nachten soms heel belangrijk, want daar ligt soms veel informatie. Ik denk dat ik iedere nacht misschien wel zo bezig ben, maar dat het nu weer even duidelijk werd gemaakt mocht worden. Ik werd er ook op geattendeerd.

 

Ik schijn op allerlei plekken aan het werk te zijn, blijkbaar soms zichtbaar voor anderen, misschien dat sommigen mij daarom in real life herkennen zoals ik soms anderen herken. Ik kreeg er weer melding van en dat deed deugd, want het betekende dat iemand die een healing aanging dit ineens kon zien, prachtig! Dat is de aanleiding om weer eens te schrijven over wat er zoal gebeurt in die nachten of misschien dus wel iedere nacht.

 

Deels ben ik daar heel bewust bij, maar waarschijnlijk is het weer veel meer, want ik kan echt niet alles tegelijk zien.

Dan slaap ik ook erg veel, energie die mijn spieren, tussenweefsel en huid weer eens verandert en dat is nog steeds extreme koude voelen en weer zweten waar je u tegen zegt. Intussen ook nog vele info door krijgen over ook weer veel en die keren dat ik op fb kijk .. denk ik.. ik pas voor geen meter in die tijden van iedereen.

 

Vannacht was er ook een soort pretparkje op een strand waar ze allemaal tijd en ruimte uitleg hadden, leuk! Dat zouden kinderen misschien ook leuk vinden.

Ik zag toen ik in die soort bewegende box zat dat de tijd en ruimte werden gestopt.

Ik heb mezelf toen weer diep laten zakken om alles verder ook weer op te schonen wat misschien nog dwars zit. Iedere dag is goed en veel beter om bij te houden, maar soms moet je inhalen, bovendien dienen zich vroeg of laat wel weer diepere lagen aan.

 

Ik zag ook een bonte verzameling van vrouwen uit allerlei sjamanistische groeperingen die ik nog niet kende en ik werd met tranen, open armen en knuffels ontvangen. Ook ontving ik cadeaus waarvan ik weet dat ze inwijdingen zijn en dat ze dienen geïntegreerd te worden, zoals met alles. Ik zal vanzelf de signalen en of bewijzen krijgen in het healingwerk wat ik mag doen, vaak ook eerst weer bij mezelf. Of ik ben er al juist aan toe omdat er mensen op mij zitten te wachten waardoor ik hen met een healing goed van dienst kan zijn. Ook al werk ik uitsluitend met hun eigen energie veld en wat er mogelijk is op dat moment. Soms krijg ik dan net ervoor zelf een upload waardoor ik er direct mee kan werken.

 

Opvallend trouwens dat vroegguh de vooral mannelijke energieën door mij werkten, niet altijd, maar meer in een soort balans en nu zie ik bijna alleen maar vrouwelijke, oeroude sjamanen waarvan ik blijkbaar iets mag doorgeven. Is niet gezegd of ik het kan benoemen, want ik zie eigenlijk maar een fractie van wat gebeurd, tijd en ruimte, snelheid valt niet over te praten eigenlijk, maar ik kan nog altijd handreikingen doen, dat dan weer wel en daar zijn mensen doorgaans blij mee. Dat ze een stuk bagger door moeten vinden ze minder en die begrijp ik. Dat ze dan ook zichzelf behoren terug te trekken om het te laten werken begint men te snappen lijkt. Dat het in fases gaat, tijdscapsules, is voor velen nog moeilijk. Je bewustzijn kan het soms ook redelijk begrijpen, maar dan dat fysieke, mentale en emotionele nog. Jezelf de tijd gunnen, ook al gunt alles rond jou het niet.. enz.

 

En ja, het gaat maar door, verandering van van alles, ook om je heen en die begint met jouw energie veld te schonen en daarbij zullen fysieke klachten ook aangepakt worden. Waar je wel of geen benul van had. Ik heb zoveel geleerd dat ik juist door het energieveld te lezen en zelf te ervaren, dingen tegen kwam, die ik echt niet zou kunnen bedenken. Alsof (nou ja alsof) we collectief gevangen zijn gezet om maar eens echt zonder oordeel te zijn en echt vanuit je MENSelijke Hart te leren voelen, dat zal al een verandering teweeg brengen. Lukt veel vrouwen wel, sommige mannen ook, je hebt er in ieder geval een diep contact met de aarde voor nodig, een diep gevoel van houden van en voor willen zorgen. En een vrouw lief durven hebben, het vrouwelijke in jezelf en ook rigoureus zijn als er niet liefdevol mee wordt omgegaan. En hoe dan ook je eigen Pad blijven bewandelen en eventueel bijstellen als iets weer totaal niet blijkt te werken en als je energie kunt voelen en zien, dan zie/voel je wat schadelijk is. Voor mij belangrijk, want ik vertrouw vaak te snel.

 

Afijn, waarschijnlijk komt er bij mij nog meer, want er lijkt ineens een stuk uit mijn rug te zijn gevallen. Ik weet ongeveer de oorzaak en dat zijn er uiteraard meerdere tegelijk, maar weet nog niet hoe ik het moet herstellen. Vervelende is dat ik nauwelijks kan lopen, of weer eens met veel pijn.

Uiteraard denk ik weer Waarom heb ik dit ongelooflijke moeilijke pad gekozen? Welke ik overigens in een lang visioen zag, zo'n 35 jaar geleden, wist ik veel dat het dit zou betekenen. Dan had ik geweigerd weet ik. Misschien maar heel goed dat ik toen geen benul had.

En dan het antwoord van de vrouw die mij ooit een klein beetje meer vertelde... dat ik zoveel mogelijk mensen diende te helpen.. en ja als die mensen ergens op deze aardbol zitten of ergens anders en het hoeven ook geen mensen te zijn.. dan ben ik erg druk tijdens mijn lichaam opschonen en verrekken van de pijn, in die nachten dus.

 

En dan denk ik ook echt.. ik heb dat lichaam toch niet eens nodig.. waarom nog eigenlijk?

En het antwoord komt dan: Omdat ik als mens aangewezen ben om ook fysiek met ze te werken, ze te helpen de frequentie omhoog te brengen, wat uiteindelijk met geen enkel middel te bereiken is dan er constant door heen te gaan als dat nodig is. Op ALLE lagen.

 

Afgelopen jaar is voor mij wel het meest rare en bijzonder zware jaar geweest in mijn hele leven in ALLES. En nog. En eerlijk is eerlijk, ik ben er ook wel eens echt heel flauw van, want wanneer komt nou echt het leuke deel? Dwz ALLES makkelijker. En ik hoef van mezelf echt niet nog sterker te zijn. Ik wil gewoon doen wat ik kan en als ik iets niet kan, dan zijn er vast anderen die dat weer kunnen.

 

Afijn, ik hoop dat er mensen op mijn bandbreedte zitten of het enigszins begrijpen, want ik behoor nu echt richting warm buitenland te gaan om daar te kunnen werken. Dat is wat ik tussen neus en lippen en een vlaag van verstandsverbijstering ook nog door kreeg.

Alleen is dat nog niet bekend en weer de manier waarop dat gaat. Heftig gewoon.

 

Maar ik zal eerst even wat uitgebreider vertellen wat ik zoal kan uitspoken snachts.

 

In één van die nachten dat ik door iemand werd gezien is bv die nacht dat ik de oude vrouw zag. Ik vond haar altijd jong, al kende ik haar niet persoonlijk helaas. Ik zag haar liggen hoog in haar vortex in een vaag licht schijnsel. Ik vroeg haar of ze haar lichaam af ging leggen. Ze wist het nog niet. Ze vroeg mij hoe het was om na drie dagen terug te keren in het lichaam en ik vertelde haar dat het niet meeviel, maar dat dat ook kon komen doordat ik daarna nog een heleboel narigheid meemaakte, ik niet in een veilige, rustige omgeving was geweest en er geen zorg was. Ik heb geen idee hoe het voor jou kan zijn antwoordde ik. Je weet dat je wel in een fase komt, en volgens mij ben je daar al, waarin je mogelijkheden wordt geboden en wat je dan zou willen doen. Ik kreeg geen antwoord terug.

 

Inmiddels is dat nu 2 nachten geleden en vanmorgen zag ik ineens dat haar lichtlichaam zich losmaakte van haar fysieke lichaam. Een zee van licht, een heldere ster.

 

Ik weet dat ik binnen mijn 3 dagen van bewust blijvend van los te zijn van mijn lichaam, ik mijn ster ontving. Maar of dat dan zichtbaar is, zoals ik dit nu zie en of dan de drie dagen al zijn geweest, dat weet ik niet. Ik weet wel dat als ze weer terug zou komen ik wel wil checken of er iemand voor haar is, want dan hoor je niet alleen te zijn en al helemaal niet dat je dingen moet doen. Als er niemand zou zijn, dan zou ik naar haar toe gaan, hoe dan ook. Even afwachten dan maar en wel blij dat ik haar nog even heb 'gezien' en 'gesproken'.

 

In die nacht dat dit gebeurde was ik ook even aan het kijken bij iemand die ik ook niet persoonlijk ken, maar die ik soms wel kan voelen, hoewel zij sterk is om het ook allemaal bij zichzelf te houden en bijna nooit om hulp vroeg. Toch was er iets waardoor ik wel ging kijken. Volgens mij ook zij behoorlijk 'ziek'. Haar lijf dat er ook weer energie uit gooit en deze keer ook wel heftig. Ik vroeg of er iemand voor haar kon zorgen en of er op haar werd gelet. Ik kreeg er geen hoogte van, maar heb in de omgeving maar wat seintjes gegeven voor je weet maar nooit. Weet niet of ze het wil, maar ik weet nou eenmaal ook dat je je soms zo beroerd kunt voelen van die opschoningen in je systeem, dat je het in je eentje bijna niet trekt. En mensen die dit soort dingen doen zijn vaak alleen en de omgeving laat dit soort mensen vaak links liggen, dus ook weer even checken als het mogelijk is.

 

Die nacht was ik overigens ook net zo goed aan het kijken bij een groepje kinderen van rond de vijf jaar die speelden met energie. Ergens in de richting van Tibet. Ik zat in verwondering te kijken. Ze hadden een groepsenergie gemaakt en vanuit die kracht bliezen ze lucht in hun wangen en blubten daarbij ongeveer als een vis kon doen en daarbij openden ze hun vuisten met de handpalm naar boven en sloten ze daarna weer met kracht. Dat was iets wat ze constant deden en daardoor ontstonden er gekleurde linten van energie die voor hen als mij waarneembaar was. Ik was totaal gefascineerd. Natuurlijk vraag ik me dan ook af of ik dat dan in een andere tijdslijn zie, want ik heb geen flauw idee wat ze rond Tibet hun kinderen leren. Ik zou het van iemand moet horen die dit met eigen ogen heeft gezien.

 

Net zoals ik toen eens de waterkruiken op de hoofden van vrouwen ergens op de aardbol even lichter heb gemaakt met dezelfde inhoud overigens. En toen gekeken of er iemand in de buurt was die met een DNA activatie tot de ontdekking zou kunnen komen of dat ook allemaal anders kon. Met gebruik van de natuurlijke middelen, simpel en toch eenvoudig. Ik zou eens terug moeten gaan om te checken of er werkelijk wat is gebeurd. En dan moet dat eigenlijk ook weer fysiek, want dat blijft de mooiste bevestiging.

 

Even verder..

 

In de ochtend was er ook nog de hulpvraag om bij te staan bij een operatie en ja ook daar gedaan wat ik mocht doen en wat afgesproken was. Moet ook worden afgewacht en het was weer een vorm van samenwerking, hoewel ik geen anderen aan het werk heb gezien, maar dat hoeft ook niet natuurlijk.

 

Dan was ik diezelfde nacht eerder ook nog ergens anders en dat duurde wat langer naar mijn beleving.

Het was op het strandje met dat pretparkje en die tijd en ruimte dingen.

Ik kwam daar namelijk eerst iemand tegen. Een man die ik al vaker tegen kwam in zo'n nacht van uitstapjes, al weet ik niet meer wat er toen was. Ik herkende hem ook pas omdat hij op mij afliep. Hij stelde zich voor en ik bleek ergens in Amerika te zijn. Daar woont hij en hij liet me zien wat er bij het strand was gebouwd door hem en zijn team om mensen bewust te maken. Ik weet nog dat ik mijn ogen uitkeek en het fantastisch vond, precies begreep waar het over ging, maar ook dat ik het nu niet meer kan navertellen. Overigens had ik het gevoel dat de man van Noorse afkomst was. Een beetje een rossige baard en heel erg bruin zijn meestal niet voor de hand liggend, maar daardoor herkende ik hem misschien van een vorige meeting, zoals time travellers wel doen.

 

Wat mij ook opviel dat er op het strand een aap lag, gemaakt van een materiaal dat op zand leek, het ging daarom ook op in het strand tot je dichtbij kwam en het aanraakte, want dan bewoog het ineens. Was dit allemaal echt besefte ik mij of zat ik nu weer ergens waar alleen maar symboliek in zat? Ik was op mijn hoede, maar ook nieuwsgierig. Een aap die beweegt als je de camouflage niet ziet.

 

De man was blij dat hij mij ontmoette, want hij had al van mij gehoord en wilde me erg graag spreken. Hij had van iemand een geluidsopname gekregen van één van de healingen. Ik heb niet gevraagd van wie of wanneer, ik durfde even niet. Ik dacht eerst maar even weten waar dit naar toegaat, want ik merkte ook dat er iets anders speelde en daar ben ik even totaal niet van gediend, misschien nooit meer. Geen flauw idee. Past mooi bij de in ieder geval werktitel van dit 'boek'.

Ik weet dat hij een heel lang gesprek met mij moest voeren voor ik op zijn uitnodiging in kon gaan om met hem mee te gaan om mij te laten zien wat hij deed. Hij hield zich ook zeker bezig met healingwerk, maar was niet zo goed als wat ik deed zei hij. Daarom had hij zijn andere kwaliteiten meer naar voren laten komen en één ding was dat hij een apparaat had gemaakt waarmee in je meerdimensionale vorm een healing kon laten ZIEN! Dus zoals ik met mijn ogen zie wat er zoal gebeurd en dat probeer na te vertellen, had hij doodleuk een apparaat gebouwd die iedere activiteit razendsnel kon vertalen naar beelden. Ja, vet gaaf dus.

 

Verder vertelde hij, allemaal eerst op het strand, wat hij nog meer aan projecten had en hij liet me ook een soort van foto's zien die op geen enkele foto lijken. Ook weer zo'n MeerD geval en ja dat vind ik toch echt ook heel interessant.

 

Dus vooruit maar mee dan naar zijn plek aan zee. Jemig, wat een plek! Ik keek mijn ogen helemaal uit. Weten dat het kan is iets anders dan zien dat het er is (ja ik was even kwijt dat ik gewoon in bed lag volgens mij met zogeheten ascensie verschijnselen, laat ik het zo maar zeggen).

 

Die plek was één, maar dan ook nog een huis waar je van denkt, wie heeft dat gemaakt! Fantastisch!

En toen werd het steeds gekker. Dat apparaat van die healing! Super geweldig gewoon. Maar echt zoveel meer. Gebruik van nieuwe materialen die niet stuk gaan. Overal gebruikt. Wat een schoonheid ook in alles, hoewel alles heel licht, transparant, simpel en toch eenvoudig leek. Even verder kijken en dat was maar heel even en dan zag je het vernuft.

 

En wat fijn dat er al iemand bestaat die zover is en het allemaal toegepast heeft. Ik kan niet vertellen wat ik meer zag, want dit kan volgens mij ook nog niet allemaal openbaar. Ik kreeg ook uitleg over de aangelegde beschermingsvelden, bijna onzichtbaar materiaal. Maar het mooiste voor mij was de verborgen tuin. Via het huis naar beneden een soort grot in en dan uitkomen in eerst een onderaardse tuin en dan bovengronds komen via een wandeling en dan een buitentuin!!! Zo groen en zo weelderig. En dat allemaal eigenlijk ook nog aan het strand, want het huis was op de rand strand, rotsachtige grond gebouwd op palen. En het was een behoorlijke strook privéstrand begreep ik, hoewel hij er niet heel erg over uitweidde als in bezit, maar meer in allerlei voorbereidend werk voor de toekomst en dat wel wilde beschermen tot het open kon. Dat was een mooie. Daar ben ik ook van natuurlijk.

 

Ik kreeg allerlei wonderlijke dingen te zien, ook toen ik mee werd genomen en voorgesteld aan zijn team. Allemaal mensen die hun bijzondere kwaliteiten door zijn toedoen hadden ontwikkeld en met hem waren gaan samenwerken. De meeste financiering had hij ook zelf gedaan. Nooit getrouwd geweest, nooit kinderen gehad, direct voor zijn plan kunnen kiezen en een zaak gehad in materialen en daarin veel verkocht en met dat kapitaal telkens een stuk ontwikkeling gedaan. Intussen ook vaak bedonderd, gekwetst geweest en zichzelf voor gek verklaard maar toch doorgezet.

 

Als deze man in zijn enthousiasme sprak sprankelde alles, maar toen hij vertelde hoe het was gegaan zag je hier ook een diep verdriet. Toch ook altijd weer doorgegaan. Sja ik begon hem wel te mogen geloof ik. Toen hij daarna even heel rigoureus was, beslist en aardig, tegen een teamlid toen deze kwam met het idee wel een pil te willen proberen, dacht ik ja ik mag jou wel. Je kan niet hebben dat iets wat prachtig is wankel wordt gemaakt door een element wat iets behoorlijk zou kunnen ondermijnen.

 

Gewoon niet en anders niet meer in het team. Ik zag mijn observatorsblik naar binnen staren bij mijn eigen dingen en ik bevestigde dit.

 

Toen we daarna weer in het huis kwamen (normaal doe je over zoiets minstens een week om fysiek mee te maken, maar gelukkig kon het in.. geen flauw idee dus), kwam er nog een verrassing.

 

Hij wilde graag samenwerken met mij. Hij had toevallig ook een eigen radiostation en wilde reclame voor me maken, wilde ook tolken, wilde me de praktijkruimte aanbieden als het apparaat dan ook mee mocht doen, zodat hij deze ook weer kon verfijnen.

 

En ja, inkomsten waren voor mij, hij zou met iets komen waardoor ik veilig een Lichtdorp zou kunnen opzetten als het zover zou zijn. Hij hoefde er niets van. Alleen de samenwerking en of ik dan zelf ook eens als proefpersoon wilde gaan om mijn lichaamsstaat te bekijken. Uhm.

 

En ja hoor, toen liet hij mij ook nog een klein maar fijn optrekje zien voor mijzelf waar ik kon slapen en op mezelf kon zijn, met eigen toegang tot strand en tuin. Ik denk dat ik op dat moment koorts had ofzo. Haha. In ieder geval vroeg hij mij erover na te denken en over te voelen. En dat terwijl ik al minstens honderd jumps in stilte had gemaakt. Met zo iemand samenwerken. Ja! Dat was ook leuk! Superleuk ook. Waarom zou ik geen leuke dingen doen, naast al dat werk. Als ik mezelf maar beloofde het werk wel te doen, maar volgens mij zou ik er ook niet onderuit komen, mezelf kennende.

 

Toen we afscheid namen was ik natuurlijk zo floep terug en ja dan komt weer de vraag.. Je weet wel. Wat was het dat ik zag?

Laat ik zeggen dat ik overal best voorzichtiger in ben geworden. Mijn verwerkingstijd liep al flink achter en dan ineens zoveel achter elkaar wat gebeurde. Eerst maar eens op de been zien te komen. En eens heel goed nadenken over wat ik nou eigenlijk precies zag, want er waren zeker elementen die me totaal niet aanstonden en dat was het menselijke element. Later meer als ik dit heb laten bezinken. Duurt misschien ook wat nachten.

 

 

Terug naar de nacht nadat er een heleboel oud sjamanistische vrouwen energieën zich mij toonden.

Ik heb deze vrouwen gevraagd of ze iets voor mij konden betekenen wat mijn rug betreft. En ja, dat kon, het volgende gebeurde.

 

Er verscheen een witte, ongeveer 800 oude sjamane (die leeftijd hoorde ik) met een wit gewaad. Ze stapte uit de rest van de groep vrouwelijke sjamanen naar voren en ik was verwonderd. Ze gebaarde me te gaan liggen op mijn buik. Zacht streek ze over mijn ruggengraat en mijn bekken. Ze fluisterde tegen mij. Ach lieverd, je hebt zo je best gedaan alles te repareren, maar het blijft vol oude wonden en het laatste was net teveel. Je hebt het heus goed gedaan en we weten dat je er veel van geleerd hebt hoe zoiets te repareren, maar als je teveel schade hebt gehad, dan is vervanging beter. Bovendien heb je genoeg gedragen, het mag allemaal stukken lichter. Daarbij haalde ze mijn oude ruggengraat uit mijn lijf met mijn bekken en toen begon ze iets te doen met een natuurlijk materiaal uit een andere wereld. Het leek op fiber, maar het was geen kunststof, meer iets wat elven gebruiken om prachtige materialen te maken, maar ook dat was het niet. Het was uniek. Alleen gegeven door deze witte sjamane als zij vond dat je in aanmerking kwam. Ik voelde me dankbaar en vereerd en bleef stil liggen om te volgen hoe ze dit deed. Precisiewerk was het en ze deed het met veel liefde en geduld. Het zou 108 dagen duren dat het geïntegreerd was en tot die tijd moest ik voorzichtig doen.

 

Toen draaide ze me om en wilde met mijn baarmoeder aan de slag. Hiervan vond ze dat ik zelf al heel veel belangrijk voorwerk had gedaan, maar ze wilde wat extra kracht meegeven. Ze legde een zuiver wit hertenschedel op mijn buik met nog een schedeltje ernaast (geen idee welke, ik kan het niet zien) om de kracht op te wekken. Daarna liet ze twee wolfshonden komen die kennis met mij maakten en ik met hen en toen het goed was, kropen ze tegen mij aan. Aan weerszijden eentje. Lekker warm ook. Af en toe aai ik hen, me gesteund voelend en mijn dankbaarheid aan deze dieren tonend.

 

Toen kwam een wel heel bijzondere verrassing. Ik dacht even wat krijgen we nou? Maar dat was snel over toen ik de uitleg hoorde. Ik kreeg een baby aangereikt van een jonge vrouwen om te zogen! Zodra mijn borsten gezoogd werden, zonder overigens een melkproductie op gang te brengen, zou mijn baarmoeder het sein krijgen om zich te versterken. Het klonk erg logisch en natuurlijk en ik liet het maar komen dan. Nou is zo'n pasgeboren baby natuurlijk heerlijk om tegen je lijf te voelen.

Aangezien ik geen melkproductie hoefde op te wekken, wat ook logisch was en natuurlijk, kreeg ik om de zoveel tijd een ander kleintje aan mijn borsten. Liggend zogen was ik bekend mee, want dat had ik ook gedaan met mijn jongste dochter, omdat ik toen ook niet kon lopen. Tot weer een grote verrassing kreeg ik op een gegeven moment een tweeling in mijn armen. Prachtig! Wat een mooie ervaring. En heel heel langzamerhand kwam er wat op gang bij mij, ik voelde het trekken in mijn baarmoeder. Ik voelde ook de hechtingen die ik kreeg bij de geboorte van mn oudste en deze losten ook eindelijk op in de energie. En zo werd er een heleboel hersteld in mijn baarmoeder en rondom alles wat met mijn vrouw zijn te maken heeft. Ook dit proces zou een tijd duren in het echt en ging dus in mijn onderbewuste gewoon verder. Ik zag dat er in die periode ook wat oudere kinderen aan mijn borst werden gelegd en ik vond het prima. Deze wijze oude sjamane vertrouwde ik volkomen en al die vrouwen die hun kind naar mij toe droegen ook. Vrouwen met kinderen of zij die kinderen hebben gehad zijn bijzondere wezens, of kunnen dat in ieder geval zijn. Ik zeg niet dat het altijd zo is en vrouwen zonder kinderen kunnen evengoed bijzonder zijn.

 

Weer een hele belevenis en gerust gesteld met de wolfshonden aan mijn zijde en af en toe een jong kleintje aan mijn borst viel ik in slaap. De dagen na deze nacht (het was 12/12/2016) voelde ik verandering in mijn benen. Lichter. Maar bij iedere foute beweging riep ik au. Dus heel voorzichtig doen. Prima. Doe ik. Ik schuifel wel en hou me vast.

 

Dan weer wat nachten voorbij en ik denk na over dat Amerika verhaal. Die man met zijn aanbod. Ik dacht, ik ga mijn lichaam in ieder geval niet gebruiken voor een apparaat om te laten registreren wat ik kan. Dat voelt bijna als chippen. En ik weet niet of deze persoon te vertrouwen is, dus ik ga ook niet diegenen die ik een healing geef daaraan blootstellen. Weet ik veel waarvoor dit gebruikt kan worden. Al zou de man goede bedoelingen hebben, er zijn genoeg die dat niet hebben en ik als ik nog eens terug keek naar dat team van hem, dan is het keihard nee. Geen ziel verkopen, nooit!

 

Misschien moest ik ook wel dat hele opnemen/inspreken van een healing gaan schrappen. Mensen gaan er sowieso aan hangen en komen met vragen waar ze niet aan toe zijn. Aan de andere kant zijn er mensen die er niet mee aan de haal gaan en het voor zichzelf gebruiken en er steun aan hebben. Altijd zo'n dilemma. En je weet nooit welke kant het op gaat met iemand. Ik heb dat nu ook genoeg meegemaakt.

 

Dan dat team van die man. Allemaal cybermensen en bijna zonder gevoel van een ziel hebbend en niet echt van een warm hart. Nee, dat is ook niks. Ik ben nou eenmaal van het Hart en de Ziel. Dat is mijn ding.

En ja mooi al die dingen die ze hadden gemaakt, maar ook weer zo'n gevangenis met allerlei bewaking en elektronische snufjes dat als je één in hun ogen verkeerde beweging maakt, je dan gelijk gevangen bent. Ik vroeg namelijk ook nog of er een stad of dorp in de omgeving was en dat zou er zijn, maar dat mocht ik niet zomaar naar toe, dat was zgn te gevaarlijk. De man was nog wel bereid om mij in contact te brengen met een vrouw die met kinderen werkte, maar dan mocht ik niet zeggen hoe of wat. Ik kan best een geheim bewaren als het om persoonlijke zaken gaat, maar dit ging mij te ver. En toen ik vroeg waar het fruit in de enorme 'garden' voor werd gebruikt en ik hoorde dat het nergens voor werd gebruikt, gewoon opgeruimd als het rot was, toen zag ik de aap lachen onder de camouflage. Dank aan aap.

 

Alles te gelikt en te groot en dat voor maar één persoon beschikbaar en evt. ik. Ik zou me ongelooflijk rot voelen wist ik. Als ik nog weer in contact kom zal ik in ieder geval het voorstel doen om het fruit uit de tuin beschikbaar te stellen voor de bevolking. Ik kan dat proberen. Want ergens zag ik ook wel dat de man best heel menselijk was, maar zoveel had geproduceerd dat het niet veilig was om normaal te leven. En dat hij toe was aan contact met iemand waardoor hij enigszins weer bij z'n positieven kon komen om er dan iets mee te doen. Maar dat is dan niet aan mij. En ook nog.. wel een radiostation hebben en alles moet geheim moet blijven? Ook vreemd. Nou ja genoeg vreemd dus. Aan de andere kant super leuk dat ik heb mogen kijken wat er allemaal was, maar ik ga niet mijn Ziel verkopen zoals ik dat nooit wens. Dan verlaat ik inderdaad nog liever nogmaals mijn lichaam om er ook niet meer in te kruipen. Nog liever doe ik andere dingen, de tijd zal het leren of ik dat mag blijven doen of dat er iets anders ontstaat wat ook nog kan en nog in mijn bewustzijn aanwezig is.

 

Iets wat echt goed is.

 

En ja ik zal op afstand misschien nog wel wat gesprekjes hebben met deze man. Ik zie ook wel dat hij eigenlijk met zijn eigen Ziel onder zijn arm loopt over wat en hoe te doen.

 

O ja en tussendoor in één van die nachten werd ik ook nog met een pistool bedreigd en toen er werd geschoten deed ik of geraakt was, maar ik dacht ook.. zucht. Want ja ik weet ook weer wie dat was. En bedankt!

 

Gelukkig kreeg ik ook de verhaallijn voor waarover dit 'boek' eigenlijk zou gaan, ik weet de naam niet eens meer, zou het moeten opzoeken in eerdere schrijfsels, maar geen zin in nu. Ik noem het nu maar even het manifest van de nieuwe aarde en die binnenkomende info ging ook razendsnel. Was toen direct heel duidelijk en ik moet het nog 'even' weer oppikken om te schrijven. Maar nu wil mijn rug rust.

 

ByNature@Petra tussen 11-12-2015 en 15-12-2016

 

Na nog een paar nachten zag ik de jonge oude vrouw weer in haar stoel zitten en dacht ok.. daarna zag ik een bericht van haar. Geen idee of ze zich bewust is van alles, maar het was wat ik zag.

 

En inmiddels zou het boek geschreven moeten worden, maar nog steeds gebeuren er andere dingen. In de nachten, in de dagen dat ik slaap. Ik zal proberen er iets van te verwoorden.

 

 

Lees verder