De Reis door Jouw Zelf in Bewust Worden en het Her-Ontdekken en Her-Inneren wie Jij Bent in Essentie

Terug

 

 

Her Haling, want haar Hart en Ziel wil nog steeds wat kwijt..

Maar hoe lang zou dat nog duren dan? Ze was er zo aan toe, al zo lang ook. En ze wist dat er met haar meer waren, maar hoeveel meer? Zou het nu al lukken om de Velden van BewustZijn naar een echt veel hogere trilling te brengen of was dat weer slechts dat weinige percentage wat toch altijd al bezig was? Dat percentage dat zo genoeg had van pek met veren en andere drek. Van het niet gezien en gehoord worden, het niet je werk kunnen doen ook waarvoor je uiteindelijk alles had gedaan. Belachelijk zware klussen die door boekschrijvers opgetekend werden met oordeelvingertjes en andere wijzenden.. en nee, dat was geen wijsheid, dat was theorie van de koude grond, van kille harten ook vooral, al bedoelden ze het vast wel goed.

Het ging nergens over.

Als mensen nou eens werkelijk energieën konden zien en waar deze vandaan kwamen, dan zou men het misschien anders doen. Dan zou ieder mens van jongs af aan leren hoe met energie om te gaan en niet hoe je moest tellen of letters moest schrijven. Dan was dat ook helemaal niet nodig. Maar goed, als kind wordt je afgekeurd in de meeste gevallen als je het waagt er over te hebben. En nog steeds. Telkens als je nieuwe energieën ontdekt en hoe ze er uit zien en dat je wel of niet weet of ze bij een mens horen, dan word je weer eerst voor gek verklaard. Al die simpele dingen die ze had ingebracht, over energie, of we het nou wel of niet als materie zien.. na verloop van tijd kwamen anderen er ook mee en ja zij werden dan wel geloofd en konden er met een buit vandoor gaan.

Hoe kan dat toch? Waarom zijn zoveel mensen zo inhalig als het ineens wel acceptabel blijkt wat je zegt? Waarom krijgt zij nooit de waardering die ze verdient zit daar ook achter. Is dat het koplopersgedoe? Voorop lopen betekent hier nog altijd kop eraf door anderen. Maar als iemand uit een ander land met iets komt, dan liggen veel mensen aan de voeten van deze persoon of personen. En dan willen ze geen goeroe, ze zien zelf niet eens wat ze doen. Ook wel grappig eigenlijk.

Dan had je nog die mensen die dachten het direct wel even over te nemen waar je jarenlange training voor nodig hebt. Ook zo grappig. Niet echt natuurlijk, want ze verknalden haar werk en gaven haar dan de schuld van de mislukking bij zichzelf. En zij zegt telkens.. jouw eigen pad.. volg die.. die van een ander geldt niet. Zij heeft er nooit van gehouden in andermans schoenen te lopen in ieder geval. En omdat ze wist dat iedereen andere schoenen had kon je ze daarop ook niet beoordelen. En andersom dus ook niet. De kennis en wijsheid van de mens. Wat ging het nog steeds nergens over eigenlijk. Slechts een enkeling zat op het traject dat gevolgd kon worden vanuit de Ziel. Maar werkelijk .. de meesten stonden nog steeds te schreeuwen, elkaar belachelijk te maken, elkaar niet vertrouwende.

En eerlijk gezegd, ze had er zelf ook niet veel vertrouwen meer in. Ja, in slechts een enkeling. Die enkeling die wel van het hart was. Echt. Die mensen die balans wisten te houden in alles. Niet omdat ze zo uitgekookt dachten, maar omdat ze zo zijn. Een handje vol?

De verborgen agenda's van anderen was ze zo verschrikkelijk zat, de inhaligheid, de eenzijdigheid. Het trekken of het duwen, het ellebogenwerk. En ja daar kwam weer dat Goddelijke Plan waarvan ze wist dat het wel werkt. Dat plan dat begon met onbewust leven, dat door ging naar de Fibonacci spiraal van bewuster worden en dan naar de Flower of Life. Gelijk ook de Flower of Death. Want als je je verleden hebt herinnerd, herschreven, opgelost en daar je lering had uit getrokken dan kon je twee dingen doen. Je stoffelijke lichaam afleggen of doorgaan naar life after death.

De meeste mensen hadden nog geen benul daarvan. Ze kon uitleggen wat ze wilde, maar al die coderingen, implantaten, besturingssystemen die mensen hadden, zorgden ervoor dat ze er echt niet bij konden. En natuurlijk ook het vreemde dat mensen hun onhebbelijkheden gewoon koesteren, evenals ziekelijke verschijnselen van andere aard. 

En dan stond zij daar om die mensen van dienst te zijn om verder te gaan, of op z'n minst bewust te maken van het feit dat het noodzakelijk was om in ieder geval tot de Flower of Death door te gaan, want dan had je de boel in ieder geval opgelost en zou de Ziel vrij zijn. Geen gehannes meer met nog eens terug komen, je familie aan de overkant opzoeken of andere onzin die een gevangenschap inhielden van niet zuivere soort.

Ja, ze deed dus ook aan stervensbegeleiding als je het zo zou willen zien. Het leven laten leven tot aan de dood met alles oplossen wat er opgelost zou mogen worden, dat is prettig voor de Ziel.

Ze moest er persoonlijk in ieder geval niet aan denken om alles nog eens opnieuw te doen. Al dat lijden en niet begrijpen, afschuwelijk. En wat een gepuzzel om te ontdekken waarvoor ze kwam en hoe dat dan ging. Nee, nooit weer, al wist ze dat nooit zeggen soms dan precies juist dat aantrok wat ze niet wilde. Hoe was het toch mogelijk?!

Daar wist ze het antwoord ook wel op. Ook weer een energiekwestie.

Over energiekwesties. De grootste ellendige energie die zich in een mens heeft kunnen nestelen kan er pas op het laatst uit. Tijdens het afleggen van het lichaam lukt dat overigens niet. Dan blijft die grootste ellendige energie je terug halen en kan je weer opnieuw beginnen. Hoewel ze dat bij een mens die zou gaan over-lijden nu misschien wel weg zou kunnen halen. Dan konden deze zielen wel weer terug komen, maar dan in de Nieuwe Aarde Energie waar ze weer bewust zouden terug keren met een lichtlichaam van een heel hoge trilling. Dat kon in ieder geval troost bieden. Als de mensen het maar zouden weten.

En ja, ze kon inmiddels ook navertellen hoe het was om tijdelijk te over-lijden in bewuste staat. Ze kon ook navertellen hoe het was om die grootste ellendige energie uit je lichaam te voelen vertrekken en hoe bevrijdend dat was. Aan de zwarte magie van de dood ontsnappen. En dan nog de werkelijk diep donkere zwarte magie van nog ergere soort. Satanisme op zn ergst, ja die had ze ook ontmoet. In energie in personen, in clusters met personen, maar ook net zo goed op aardeplekken. Je wil het liever niet weten, maar het is er gewoon. Gelukkig kan ze het nu via healingen elimineren als iemand dat zou willen.

Tuurlijk hadden veel mensen hun mond er wel van open. Immortaliteit ofwel onsterfelijkheid. Maar wie zouden er meer zijn die een mens over zou kunnen zetten naar de Nieuwe Aarde met lichaam? Wie had dat ook gedaan? Ze kende er vast wel een paar. In ieder geval eentje, maar of die zou begrijpen hoe je een mens over kon zetten was de vraag, dat wist ze niet van die persoon. Ze zou er vast nog wel meer ontmoeten hoopte ze.

Door wat ze kon en ze dat ook deed bij mensen, hadden mensen niet echt het idee overgezet te worden, tenzij ze zo bewust konden voelen hoe het voelde in het lijf. Of dat ze het misschien zagen gebeuren. Het was me wat in ieder geval. Geen gevalletje van kattenpis om maar even vanuit een zeer aardse trilling te spreken.

Het was meer eentje van f*ck da cruck om het maar eens heel heerlijk te benoemen.

Ten eerste om het zelf te ondergaan. Wat een nachtmerrie!

En ten tweede om het ongenoegen van de mens waar bij ze het deed te overleven. Wat een strijd leverde dat op. Natuurlijk had ze het misschien te vroeg gedaan bij ze, maar als je het weet en die energieën herkende kon ze niet doen of haar neus bloedde. Kon ze niet wegkijken. Toch had ze ook daar haar les wel in geleerd. Komen mensen niet naar haar toe voor dit overzetten en alle andere beïnvloedingssferen stukje bij beetje weg laten halen, dan zei ze gewoon nee. Ook de duizenden vragen over hoe het zit had ze geen zin meer in. Je kon honderduit vertellen, maar als het bewustzijn er niet aan toe was, dan kon ze blijven vertellen en het hielp geen zier, want juist die beïnvloedings- energieën maakten de mens nog bozer op haar en dan kwamen ze het liefst nog meer halen. Het kostte haar teveel aan eigen energie en ze hielp liever die mensen die wel ja zeiden tegen zichzelf en er doorheen wilden. Waarheen? Nou naar die Bron terug. De eeuwige Bron van groei en bloei, het hemel op aarde gevoel, het Paradijs. Nee, de Bijbel had ze nooit echt gelezen, teveel wartaal en oneerlijkheden en vol met beïnvloedingen ook al zullen er vast mensen zijn die daar doorheen konden lezen zoals zij ongetwijfeld nu ook wel zou kunnen. Maar ook daar had ze geen zin in. Zoals zoveel boeken die niets meer hadden te brengen, omdat ze het al wist en wist ze het niet, dan kwam ze er wel achter door die groei en bloei.

Eenmaal dat volledige kanaal open en in de juiste energie verkeren kwam dat vanzelf immers. En alles wat daarvoor was opgeruimd aan onaangenaamheden en onwaarheden. Een heerlijk gevoel overigens na al die pijn van dat lichaam, vooral het hart ook. Sjonge, wat een hel van overleven ook al met al.

En dan ook nog bezig zijn met altijd het opsporen van oud familie leden uit andere tijdslijnen en daar dat voor doen wat je kunt doen. En ook daar zelfs de ondankbaarheid ondervinden. Wat een stompzinnige taak ook. En juist daarvoor had zij het hart gekregen wat ze had. Maar wat was het waard? Het idee dat ze er zijn en dat ze vast ook wel op hun traject zouden komen en dat gaan doen wat ze zouden kunnen? Was het nog belangrijk? Nee, ook dat niet meer. Het was aan hun. Niet meer aan haar. Ze had genoeg voor ze gedaan. De eenzaamheid van verloren zielen was nog wel bij haar aanwezig, maar het zou ergens wel goed komen en anders maar niet. Ze had haar taak volbracht in dat stuk en ze zou er alleen nog zijn als ze echt vanuit liefde zouden komen en niet om iets te halen met al die akelige energieën, want dat was zo hartverscheurend geweest. Net zo hartverscheurend als dat ze haar aardse en kosmische tweelingzielen moest laten gaan. Wat een verdriet. Wat een uitpluizerij ook. Dat dat gewoon de triggers waren om te groeien, om verder te gaan. Maar ook daarvan wist ze nu hoe het moest en niet moest en hoe het dan verder zou gaan en dat daarna de flower of death kwam en dat je daar aan voorbij kon.

Inmiddels wist ze dat er zoveel verschillende zielen waren waar ze mee te dealen had gehad. Een beestje een naam geven hield ze niet zo van, maar in de tijden van inzicht en bewustzijn was het toch wel handig. Totdat ook dat vervaagd zou zijn.

In ieder geval waren er velen ontwaakt en hoe ze het verder gingen doen was niet meer haar zorg.

Ze zou klaar staan voor die zielen die verder wilden gaan in de evolutie. Die zielen die aan het plafond zaten en er nodig doorheen moesten, het lijden voorbij. Omdat ze zelf ergens bewust waren dat het niet hoefde, omdat ze zelf wisten dat er iets anders moest zijn dat hun bestemming had.

Ze zou niet meer klaar staan voor de zeurders, de zeikers, de inhaligen, de manipulerenden, totdat deze zielen zelf klaar waren voor de stap naar het andere. Met sommige dingen in het leven moet je gewoon klaar mee zijn. Net als met al die andere tijdslijnen en figuren die daar bij hoorden. Ook al waren ze allemaal onderdeel van het Goddelijk Plan, ook al waren ze gezamenlijk een eenheid. Ook al voelde je dat aan de ziel. Maar een ziel is niet de werkelijke mens over het algemeen. Dan kom je weer bij de coderingen uit en al die andere rommel.

Beschouwt ze zichzelf als levende ziel, werkelijk ontdaan van alles? Welnee. Wel weet ze van haarzelf dat ze er alles aan zal doen om haar ziel zo dicht mogelijk te benaderen en ja ze wil van zichzelf wel zeggen dat ze aardig op weg is. Op weg naar het Paradijs en guess what? Ze heeft zeker een deel van de Bron ontdekt. Het niet meer hoeven afleggen van het fysieke lichaam en al haar andere lichamen zelf blijvend kunnen opschonen, al is het iedere dag weer.. en telkens weer ook de lichte lichtenergie binnen kunnen laten stromen. Ziende en voelende wat de toekomst kan zijn, al weet ze nog steeds niet hoe snel die er kan zijn zoals ze deze ziet, want die ziet ze al zo lang.

Maar ze blijft haar stappen doen, voor haar zelf en voor anderen als haar dat gegeven is en de ander ook.

Goed dat ze had gekozen om de onderste steen boven te halen, onbewust overigens, want als ze had geweten hoe het zou gaan, dan had ze vast een omweg gekozen die nooit zou leiden tot de onderste steen, dan had ze nooit ontdekt hoe het anders kan en dan zou ze nooit mensen verder kunnen helpen voorbij die hel.

En o ja, ze helpt nu ook mensen die het wel begrijpen en die dankbaar zijn, al weet ze ook van ze dat het alsnog een hel is om door te gaan, maar niet met dat stuk erbij wat zij deed, dat scheelt alweer. Ze kon niet eerder wat ze kon, anders had ze het eerder gedaan. Dan had het hun bespaard gebleven en o wat had ze altijd gevraagd om iemand anders die haar kon helpen, maar die was er niet. Ze moest als overziel voor een hele groep mensen deze trail doorgaan. Ze werd min of meer geslachtofferd hierin. Ook die had ze achteraf mogen zien. Een soort van test ook. En natuurlijk ook om de 'status' van healer te behalen, als werker met energie, alsof ze zich die niet herinnerde en alsof ze dat al niet in haar takenpakket had. Ze is er verschrikkelijk boos om geweest, verdrietig. Boos om de manipulaties, boos om de mensen die haar de rug toekeerden. Waar was dat vertrouwen? Niet dus. Ze zeiden het wel, maar ze begrepen het niet en dat begreep zij weer wel, zoals ze meestal alles wel begreep, want als je dingen niet kent, dan zou je kunnen denken dat het niet bestaat.

Voelen had wel gekund, maar dan kwam angst weer om de hoek bij de desbetreffenden. Angst voor het eigen hachie ook. En zoals ze al eerder schreef in andere schrijfsels. Er is geen eigen hachie. Dat bestaat niet. Maar goed, zolang de mens dat denkt, dan is dat natuurlijk wel zo. Ook een gevolg van beïnvloedende energieën. En dan de mens nog die denkt dat alles van hem of haar is. En dat inpikt, toe-eigenend zonder een greintje van integriteit, zonder te wachten op het moment dat het signaal zou komen dat ze het zouden mogen gebruiken. Zonder respect voor materie en de mens die er voor zorgt. Want daar ligt een verschil. Het verschil van vrijwillig delen of iets inpikken waarvan je denkt recht op te hebben zonder dat het naar je toekomt uit vrije wil op het juiste moment. Het verschil van helpen uit compassie, vanuit hart en ziel of het helpen vanuit het ego en eigen gewin wat niets met een zielsbeleving heeft te maken.

Het is haar duidelijk dat ze hier een stukje pijn aan het beschrijven is en ja het mocht wel een keer naar buiten. Want zij werd als de sterke bestempeld, zij die alles wel hebben kan. Zij die het karwei wel aankan en opknapt. En ja, zij doet dat ook, zij deed dat ook, maar zij is juist die mens van hart en ziel die zoveel doorbreekt voor het collectief, voor grote groepen, zij heeft haar liefde, haar liefde om dit allemaal te doen, maar haar liefde zal geen muren meer bestormen die niet afgebroken willen worden. Daarvoor is liefde namelijk te kostbaar, onbetaalbaar eigenlijk. En dat terwijl ze maar een schijntje vraagt voor wat ze doet en wat ze geeft. Ze had multimiljonair kunnen zijn, maar dat zou niet helpen. Zolang de mens zijn of haar eigen waarde niet wil zien vanuit het perspectief van de Bron, dan zou je ze kunnen geven met handen vol en nooit zouden ze tevreden zijn. Het geval van een vinger die twee handen omvatten. Rupsje nooit genoeg die pas als vlinder meer dan genoeg heeft aan het vliegen op zich.

Maar ach, tijdens het schrijven denkt ze ook.. misschien is het ieders pad ook wel om hier door te gaan. Al vind ze zelf dat het belachelijk is dat telkens iedereen hetzelfde wiel uit zou moeten vinden in de grote lijnen. Want het pad is individueel, het pad ligt binnen in de mens. Al deelt die mens soms de paden met anderen voor een tijd om te fungeren als deeltjesversneller, als partikeltje van het Godswonder. En tegelijk weet ze ook dat het niet hoeft dat iedereen dat zelfde wiel moet uitvinden, want iedereen heeft een ander stuk toe te voegen aan het grote gezamenlijke pad. Maar ja, dat was te begrijpen dus als het oordeel weg zou vallen, het vertrouwen er zou zijn.

Ze voelde tijdens het schrijven dat het nog niet uitgekauwd was. Zou ze dit verhaal echt delen? Zou ze dan niet nog eens weer kledder en pek en veren over zich heen krijgen? Dat kon natuurlijk, maar zoals vaak konden ook heel wat mensen wat aan het schrijven hebben en dat was de moeite waard. De rest was die moeite al niet eens meer waard. Ook niet die mensen die ook dit schrijven waarschijnlijk weer zouden delen alsof zij de moeite hadden genomen om het te doen. En waarschijnlijk werd het ontkend door velen, maar misschien ook herkend. Dat was ook de moeite waard. De moeite waard was de weg naar moeiteloos, ook dat wist ze wel.

Zeikers en zeurders bleven gewoon nog heel lang bestaan tot het er niet meer was. En ja als je moet zeiken en zeuren dan moet je dat ook gewoon doen vond ze. Ergens was het wel goed voor. Dat wist je pas achteraf, maar ook wist ze dat zeiken en zeuren zou leiden tot een omkering.. altijd weer.

Bij haar wel. Zij kende de wet van omkering. Het was haar Omgekeerde Wereld gevoel, dat gevoel dat ze ook al zo lang had.

Dat gevoel dat telkens iets werd uitgevonden wat een doekje voor het bloeden was, maar waar nooit de vinger werd gelegd op de ware diepliggende wond. En toevallig deed zij daar wel aan. Ook altijd weer. Dat was haar puzzelstukje dat zij nou eenmaal te bieden had. En waar ze nou eeuwen over deed in ruim 50 jaar aardetelling zoals deze bij de meeste mensen bekend was. Rare wereld die Omgekeerde omgekeerde wereld. Ze zou blij zijn als de echte Omgekeerde Wereld daar was, de Nieuwe Aarde. Dat was al iets. Daar kon je verder mee. En dan nog wat daarna kwam.. en weer.. ze zag het al zolang. Geduld en nog eens geduld. En nog eens geduld en geduld. En er veel, heel veel voor moeten doen ook. Het kwam niet zomaar aanvliegen zoals de meesten hoopten. Het was het Zelf dat moest Her Inneren, Ont Dekken, Er Varen, Om Keren, Ont Wikkelen en zo nog wat meer.

De wereld in de mens, het universum in de mens, het ultiversum in de mens. Aangeraakte en open gemaakte deurtjes. Meer en meer. DNA herstel, herbedrading van het brein en daarmee het lichaam, ontmanteling, ontmaskering, ontdoen van manipulaties door bepaalde machten, doorzettingsvermogen om de waarheid te kennen van de Bron van Liefde. Van Vrede, Van Eenheid.

Ze zuchtte eens diep en had het gevoel dat ze de Pen nog steeds niet had omvat.

Misschien zou de Pen al lopende in het Nieuwe Begin wel de beweging maken, ze zou het afwachten en telkens als ze het gevoel te mogen of moeten schrijven, zou ze dat dan maar doen.

En intussen zou ze er zijn en blijven, in wat ze kon betekenen, de zin was er wel weer. Er waren weer mensen die haar aantikten en vroegen en zij waren wel dankbaar dat ze vooruit konden, ook al was het pittig. Ze wist ook dat degenen die tot de volgende groep behoorden het waarschijnlijk al wel makkelijker zouden hebben. Het was haar hoop, haar leven.

En dat er op een dag iets mocht komen van het werken met werkelijk nieuwe energieën, al deed ze dat al, maar ook samen met anderen, want als men wist wat mogelijk was.. dan wist men meer en zouden we de Toverstok gebruiken. Iedereen, stuk voor stuk en de gezamenlijke grote Broncode voor altijd kraken.

Dat dacht ze na de diepe zucht, wetende dat ze de Broncode al had gekraakt en door vele muren heen was gebroken als het zover mocht zijn.. het juiste moment in de Wereld van de Wonderen en de Werkelijke Magie. Een brede glimlach maakte haar aan het lachen en ze sloot de dag van vandaag voldaan af, wetende dat dat ook maar een besef was wat er niet toe deed.. er was geen dag, er was geen nacht, er was geen tijd. AlTijd.

De Eeuwige grappen van het Leven.

 

ByNature@Petra 26-11-2016

 

De Oneindige Pen zal verder schrijven als het in het BewustZijn BeLeefd Is.. wanneer dat is? Geen Flauw Idee! 

 

Lees verder