De Reis door Jouw Zelf in Bewust Worden en het Her-Ontdekken en Her-Inneren wie Jij Bent in Essentie
Home » Eigen werk » Verhalen » Terug naar de Bron » Weg naar herstel

Terug

 

De Weg naar Herstel

 

Er was een moment dat ik iemand anders vroeg of ik wel goed bezig was en of zij even naar mij wilde kijken.

 

Dit is wat zij zag:

 

Zag een grote overload aan licht bij je op dat moment, denk dat je daar behoorlijk last van hebt. Kon de stroom niet onderbreken, alsof alles in heel korte tijd door je heen moet.. Daarstraks goed kunnen zitten, was best pittig wat er langs kwam.. Stond nog wat op afstand maar kon wel zien dat er ketens om je polsen zaten met kettingen die vast lagen op de aarde.. Heb deze doorgebrand.. Vlak naast je een grote schaduw die als een wachter voor je staat die een soort cloak om je heen heeft gemaakt, voelt als een poort die je nog niet door kan. Heb hem en de cloak toch maar in het licht gezet en getransformeerd. Had wat moeite om je te bereiken maar kon uiteindelijk je rechterarm vast pakken en een hartsverbinding gemaakt Voelde wel of ik door een aantal opgelegde lagen heen moest.. Het lijkt wel of ze je "" onzichtbaar "" willen maken voor iets buiten je.. Krijg wat het is niet voor ogen, voel het meer. Krijg ook steeds maar een schip voor ogen, een sigaarvormig vliegdekschip van wit zilver.. Staat volledig tot je beschikking voor wat je ook wil doen..

Zal straks nog even kijken, mss dat er meer duidelijkheid komt... Zie niet wat er mis is met je, het zit meer om je heen waardoor jij dus last krijgt

Hoor wel of je er iets raakt, Hug alvast en tracht die band om je borst te lossen

 

 

En ik zelf had ik dit op haar zicht:

 

ik ben bezig nog van alles op te lossen in mn lijf en heb daarvoor opperste beveiliging aangevraagd om dat te kunnen doen. Ben ook onder een soort van zeil gedoken idd. Hmmm toch weer die ketens.. dank voor het door branden. En idd wil graag door die poort, geen idee wat het is, maar ik weet het heel zeker dat ik dat wil en zet dus alles op alles met mn lijf. Ja heftig soms, omdat het nog niet wil. Maar lig wel op koers weet ik. Heb ook duidelijke begeleiding van jonge vrouw bij me die mn lichaamsfuncties steeds checkt en evt zegt wat ik moet doen. Ik ben op dat vliegdekschip dus. Gevoel of ik klaar gemaakt kan worden voor vertrek? En dan zeg ik ja doe maar... via Telos naar Tara ... jaja het zal haha.. weet ik veel.. maar als ik dus slaap is het verrekte echt weer en ben ik weer verbaasd dat ik hier uiteindelijk toch nog ben. Ik zal zien wat er van komt. Weet wel dat bv zelfs de hechtingen bij de geboorte van oudste nog even goed voelbaar waren bij deze recovery van het lichaam. Bij tijd en wijle gaat het wat kabbelend, maar meeste wel erg heftig weer. Maar goed.. ik heb permissie gegeven en dus gebeurt het.. dank je wel voor het meekijken, want eerder deze week zag ik nog dingen waarvan ik dacht.. dat hoort niet, want dan gaat het mis... dus dank je.. en band om mn borst? Voel wel lager richting heupen.. niet fijn en lukt nog niet die op te lossen.

 

En later..

 

Nou die band om mijn borst... gvd.. en of die nu aanwezig is.. ben nu ook lekker boos, ik krijg er wat van!

 

Antwoord van haar: Zat afgelopen nacht je antwoord te lezen en dacht nog die moet ze nog gaan voelen die band... Maar wees maar ff lekker boos, ff lekker uitzetten (uitdijen) met die emotie creëert bij jou weer ruimte..

 

En ja dat boos zijn hielp, ik heb het zowat uitgeschreeuwd dat ik niet meer wil lijden.. ophouden met alles!!! Het is meer dan genoeg geweest allemaal. Ik kan er niet meer tegen, ik kan niets meer hebben wat niet liefde is, helemaal niets meer.

 

En zo zeilde ik weer weg in die nachten..

 

Wat er zoal gebeurde en wat ik zag, soms een kleine registratie, soms duurde het wat langer.

 

Ik werd klaargemaakt om een reis te maken. De reis via Telos naar Tara. Dat werd me gezegd.

Dat grote vliegdekschip was er idd. Ik kwam in een soort capsule te liggen waar ik moest overgaan tot helemaal plasma. Ik begrijp dit principe, ken dat van andere reizen.

 

Omdat mijn rug zo pijnlijk was, kon ik me moeilijk overgeven in het begin, maar ik deed het toch.

 

Ik zag vele capsules met mensen daarin overgebracht worden naar het vliegdekschip. Hup, zo ingeladen. Maar ik stond er nog naast. Met nog een heleboel anderen overigens. Ik herkende de man van Amerika en ik zag nog een paar bekenden. Mijn groep moest wachten, omdat iedereen zo nog zn fysieke problemen had, of het bewustzijn nog niet zover of wat anders. Maar onze groep werd echt extra gekoesterd. De groep die zoveel werk had verricht. We zouden het kunnen werd ons verzekerd.

We werden idd heel nauwkeurig in de gaten gehouden. Constant gecheckt hoe de lichaamsfuncties waren.. metingen. En aanwijzingen kreeg ik ook. Wat ik in de fysieke staat van deze realiteit moest doen. Dit eten of dat drinken. Ik volde alles nauwkeurig uiteraard. Ik wil van alle pijn af en alles erom heen.

 

Intussen was ik ergens anders nog met die baarmoeder en die zogende kinderen en de wolfshonden. Ook lag ik ergens in een bos met allemaal witte dieren om me heen. En ook ergens zat ik helemaal alleen op een strand in de zon wat bij te komen.

 

Ook was er ineens een reus. Een reus die verdrietig was. Deze had zich los gemaakt van zn familie en wenste alleen nog goed te doen en niet meer alles kapot te maken. Ik sprak met de reus en bemoedigde hem en deelde met hem de eenzaamheid.

 

Sja, wat er zoal langs kan komen. Het blijft soms vreemd en ook weer helemaal niet. Het is goed dat het er is.

 

In mijn capsule voelde ik dat de snelheid werd verhoogd, de trilling, de energie en ow mijn rug deed zo zeer. Ik heb toen weer om alle hulp van waar dan ook gevraagd om er iets aan te doen. Er kwamen andere vrouwen die mijn rug masseerden. Zacht en goed. Zelf deed ik natuurlijk in deze realiteit ook mee. Hoofdmassage, plekken waar ik bij kon op mijn rug. En dan maar weer slapen. En na iedere slaap was het even weer wat beter, dan weer helemaal niet, tot ik op een dag voelde dat mijn rug beter voelde. Niet klaar, maar een stuk aangenamer.

 

Ik zweefde op mijn benen, maar knakte niet meer door mijn rug. Hehe.

 

Toen begon ik ook te voelen dat ik los was. Op weg, naar Telos. Rustig blijven liggen en blijven slapen was de boodschap die ik kreeg en ik kon ook niet anders.

 

Telos is naturlijk de binnenaarde, de plek waar ik best heel goed bekend ben. Waar ik jarenlang info van heb doorgekregen van een speciale groep met wie ik een nauwe band had. Ook een herinnering aan een andere tijdslijn waar ik opgevangen werd in/op Telos nadat mijn Mu familie uitgemoord was, ik in zoveel stukken gehakt enzovoort. Dat wat ik nu allemaal aan het herstellen ben. Zowel binnen bij mijzelf als bij die anderen al begrijpen ze het niet eens dat ik dat deed. Maakt ook niet uit. Ik heb het gedaan in ieder geval. Iedereen geactiveerd die daar toen was en gruwelen heeft meegemaakt en dankzij de wezens van Telos opvang kregen. Ik in ieder geval wel. Misschien was ik de enige overlevende toen? Ik weet het niet.

 

In ieder geval is Telos voor mij een thuiskomen. Ik zag mijn capsule ergens hoog in de diamanten kristallen liggen met mijn plasmalichaam erin en zag vele andere capsules tussen andere kristallen, ik ken dit uit mijn healingen ook heel goed, dat mensen daar soms naar toe worden gebracht en ik zie nu dus dat er allerlei kristallijnen lagen zijn wat hoort bij je lichaam met een bepaald bewustzijn.

 

Intussen liep ik ook rond als energetisch wezen. Mijn ogen werden bijgesteld met het diamanten licht door één van de Teloswezens. Mijn ruggengraat in de diamanten aflijning werd wat losser gemaakt en er werd een nieuw diamant onderin mijn rug geplaatst. Ja, ik weet nu ineens, nu ik dit schrijf, dat daarna mijn rug pas beter werd. Dat was het!

 

Ik werd door een vrouwelijk ouder Telos wezen meegenomen. Ze liet me baden in één van de ondergrondse meren. En ze paste min of meer op mij. Dat was fijn. En ik mocht uitrusten bij haar. Armen om mij heen en gewoon lief zijn voor mij. Wat een verademing.

Daarna werd ik naar de echte ouderen gebracht.

 

Ik mocht mijn verhaal doen van alle aardse belevingen tot dan toe. Ze luisterden aandachtig en ik zag ook dat ze ongerust waren over al het wrede dat meer leek te worden ipv minder. Ze waren blij met mijn verslag en ook door hen werd ik gekoesterd. Daar waar ik in het aardse nauwelijks gekoesterd wordt, nee niet echt als ik eerlijk ben, daar is het allemaal wel en dat geeft een troost. Dat het ergens liefdevol is, hoewel ik die plek alleen in een andere staat kan bereiken. Maar ik wist ook dat als er meer mensen deze plek zouden kennen ze ook anders zouden zijn/worden.

 

Op een ander moment liep ik gewoon rond. Genietend van de enorme kristallen in allerlei vormen, kleuren, maten, doeleinden, bewustzijnslagen.

 

Ik was dus toe aan het diamanten stuk. Mijn ruggengraat nu volledig. En tijdens de Munay-Ki inwijding kreeg al diamanten zaden in mijn hart aangereikt. Ik zou nog een tijdje bij moeten komen in de capsule wist ik en ging ook zo vaak mogelijk bewust naar toe. Hoe eerder opgeladen en beter hoe eerder ik verder kon. Hoewel ik natuurlijk heel goed wist dat alles op het juiste moment zou zijn. Hier kon ik tenminste vertrouwen hebben. Op aarde is het anders. Heel anders.

 

Hoewel ik zag dat bepaalde Telos wezens ook nog aan het leren waren. Ook dat zag ik. Een nieuwe lichting waarschijnlijk. Vrolijk en vrij. Wel fijn om ze te zien, maar ik voelde me niet thuis bij ze. En dat hoefde ook niet. Ik had een andere taak dan zij en dat was ok. En misschien lag het ook wel aan het herstel waar ik in zat. Dat ik even niet de vrolijkheid kon voelen en de vrijheid. Dan hoopte ik maar dat het terug zou komen, want het gevoel ken ik natuurlijk wel van ergens ooit.

 

 

 

22-12-2016

 

 

Dan ineens hoor ik dat mijn camper niet is waar ik deze het laatst gesignaleerd heb. De mensen die zo vriendelijk waren voor mij te gaan kijken wilden aangifte doen bij de politie en dat lukte ook weer niet. Toen barstte bij mij de bom.

 

Ik dacht en nu moet het ophouden. En ik nam het volgende besluit. Totaal afstand doen van dit voertuig en alles wat er aan vast kleeft. Teveel akeligheden en die wil ik niet meer.

 

Met dat doe ik afstand van alles wat ik had. Ik probeer te betalen wat er nog open staat aan waar ik geen schuld aan heb, maar die toch in de schoenen krijg gedrukt en neem daardoor afstand van een afschuwelijke tijdslijn.

 

Het betekent dat ik niets meer heb. Ik zeg zelfs mijn telefoon op. Geen vaste lasten meer, helemaal geen lasten meer. Betekent ook dat ik geen verblijfadres zal hebben, want hier moet ik weg. Geen inkomsten ook, tenzij ik nog een healing kan doen af en toe. Hoe dit verder moet gaan weet ik niet.

 

In feite ben ik vrij en ik ga dan maar eens bezig om een hele nieuwe tijdlijn te creëren met wat ik echt wil en hoe ik dat zie. Welkom op Tara? Ik heb er al iets van gezien, maar zal meer moeten slapen om dat verder te ontdekken. Dus slaap ik maar weer, mijn lichaam rust gevend, mijn gedachtes opzij zettend, mijn bewustzijn naar iets anders toe leidend.

 

Hasta la basta, viva la vida!?

 

23-12-2016

 

En diezelfde dag hoor ik dat mijn camper niet eens op kan zeggen. Ik moet een politiesignalering hebben. Hoe is het allemaal mogelijk en hoe zit dit toch?

 

Ik moet denken aan de ontmoeting met de reus? Ik dacht dat hij alles op de plek had weggetrapt waar het allemaal was. Kende ik die reus en zou het zo zijn dat hij mijn camper in bewaring heeft? Het was een vriendelijke reus. En het zou kunnen dat ik die man ken van daar. We zullen het afwachten weer. 

 

Ik weet echt niet wat ik nu nog kan doen.

 

24-12-2016

 

Na lang gezeik en gedoe heb ik de camper aan de RDW over kunnen dragen. Weg alles en een openstaande schuld die niet van mij is. Dat kost jaren om af te lossen en het blijft maar telkens net het hoofd boven water. Ik blijf er boos om, dat weet ik wel. Want ik zou iets onderzoeken hoe het werkt, ik red daarmee levens en kan dan zelf nog niet leven?! Echt belachelijk. En dan de waarde van de healingen. Mensen hebben gewoon geen idee wat je allemaal doet en wat je daarvoor moest doen. Ze kunnen het niet op waarde schatten. Ze denken dat gezondheid nog steeds iets anders is en dat je daarvoor bij een arts moet zijn en dan dat farmaceutische circuit in en alles wat er bij hoort en niet waar is. Maar goed, peuter dat maar eens aan hun verstand.. daar hebben ze nou oa ook healing voor nodig. Hilariteit eigenlijk. 

 

12-3-2017

 

Lees verder