De Reis door Jouw Zelf in Bewust Worden en het Her-Ontdekken en Her-Inneren wie Jij Bent in Essentie
Home » 10-11-2015 Uploads

10 november 2015 Uploads en andere vreemde zaken

 

Zodra we wakker zijn en een beetje opgefrist, gaan we rijden. Bieke heeft haar eerste nacht in de camper heel goed doorstaan. Niet koud gehad en eigenlijk heel goed geslapen.

We willen via Parijs richting Chartres rijden om aldaar naar de kathedraal te gaan, dus op weg met veel goede moed en vrolijkheid. Er is zelfs een Française die ons dat vanuit haar auto toewenst. Leuk!

 

Ik begin met rijden en het tuft lekker door. Tot we na ongeveer anderhalf uur een chauffeurscafé zien en daar stoppen we even om koffie te nemen (eigenlijk niks voor mij die koffie, maar vooruit dan maar) om naar het toilet te gaan. We zitten daar nog even en als we weer naar de camper terug gaan en willen starten, gebeurt er niks. Dwz, de motor wil ergens wel, maar het lijkt of de startmotor niets doet.

Ik ga in meditatie en vraag wat er is en wat er mag gebeuren.

 

Ik hoor eerst dat er een nieuwe afstemming moet komen tussen ons en de camper en ik laat dat gebeuren. Ik verbindt de motor met ons en de stenen en piramide in de camper. Dat voelt goed. Dan zie ik lichtwezens aan het werk bij de motor. Ik denk er natuurlijk ook wel het mijne van, maar het voelt nou eenmaal prima, dus wie ben ik dan om te protesteren. Gelijk daarop voel ik dat er bij mij allerlei uploads binnen komen ik blijf dan maar even in meditatie. Het wordt zo heftig, dat Bieke besluit dat zij maar gaat rijden. Super dat ze dat doet en het blijkt later dat ze het heel snel onder de knie heeft. Helemaal leuk!

 

Maar voor het zover is maken we het volgende mee.

Als de motor echt niet aan de praat komt, gaan we weer naar het chauffeurscafé en daar worden we vriendelijk geholpen door de aanwezige dame en zij belt voor ons de garage. Er komt direct iemand aan. De garagehouder himself doet wat onder de motorkap, haalt er iets uit en verteld dat we door kunnen rijden, maar dat de motor niet zomaar uit kan en hij laat zien hoe dat wel moet. Het zou geen probleem zijn verder en daar gaan we dan maar van uit. We hoeven niets te betalen. Dus een engel op ons pad zeg maar. Dan komen we er achter dat het gaspedaal dood als een pier op de grond ligt. Heeft ie de gaskabel niet weer aangesloten. Nou had ik een beetje gezien hoe dat werkte en ik heb dat weer aangesloten, op goed geluk. Inmiddels was Bieke wel weer even gaan vragen of de garagehouder weer terug kon komen om te controleren of dat wel klopte, maar die was alweer onderweg, hij zou de hele dag weg zijn en had net even tijd gehad voor ons probleem.

In die tijd dat Bieke naar het café liep zag ik dat ineens beide gordels helemaal los waren! En ik dacht... krijg nou wat zeg.. hoe is het mogelijk!!! Ik bedoel.. even daarvoor was er niks aan de hand en nu allemaal dit soort dingen. En er is echt niks geks in de camper, die voelt verder gewoon goed, licht en fijn!!!

 

Afijn, ineens had ik het gevoel helemaal niet naar Chartres te moeten, maar direct door naar Lourdes. Maar hadden we daarom deze 'pech'? Geen idee.. niets is voor niets, dat weten we wel, maar wat en waarom.. geen idee. Die gordels had ik dan ook zo weer voor elkaar.

 

Dus sja, toen maar gaan rijden dan. En het reed weer als een tierelier. Bieke ook.

Toen we bij Parijs kwamen reden we dan ook rustig door de stad. Ja, het was wel druk, maar eigenlijk laveerden we vrij makkelijk er door heen. Ik gloeiend van handen en hoofd van de updates en ik ben maar uit gaan zenden. Bieke af en toe ook meegenomen met handoplegging en dat voelde erg fijn voor haar. En zo raakte ik wat overtollige energie kwijt. Het was gewoon niet normaal bij mij. Het tijdje file ging eigenlijk ook wel goed, er was een 'accident' geweest (hebben we dat vermeden schoot door ons heen, want soms wordt je daardoor opgehouden om daar niet in te komen) en ook daar kwamen we goed voorbij. En ik maar uitzenden van Zen en balans en healing energie. Als ik dan via gebaren een andere chauffeur vroeg of we er tussen mochten, dan gebeurde dat ook. Chagrijnige, drukke gezichten van chauffeurs klaarden op en werden vriendelijk lachend. Beter dus.

 

Na Parijs werd het rustiger, zowel met mij als op de weg en Bieke reed fijn door. Na even een pauze bij een belachelijk duur ander wegrestaurant, besloten we dat soort stops niet meer te doen, want te duur en niet lekker is niet goed voor de energie. Bovendien betalen we ergens aan mee waar we niet achter staan, dus ophouden daarmee. Ik was toen al erg moe van de updates en ben een camperplaats gaan zoeken in het camperboek ergens in de dichtste buurt. Dat bleek vlak onder Orleans te zijn en daar reden we naar toe. Via een omweg kwamen we daar, maar de camperplaats bleek gesloten. Dan maar op een parkeerplaats in de buurt, want onze knollen waren op.

 

Ik moest gaan aarden van mezelf, want ik vloog alle kanten op qua energie en dat was even niet te doen. Ik besloot langs de Loire te gaan lopen, maar deed dat ineens niet. Ik keek slechts vanaf hoge afstand naar het water en zag twee zwanen met hun kop onder water. Ik liep toen een pad op wat mij riep en even later stond ik voor een kerk. Het was al donker, maar de kerk stond badend in het licht, gewoon met lampen hoor. Toen ik dichterbij kwam, zag ik dat de deur open stond. Geen mens te bekennen, maar de deur stond wagen wijd open. Geen toeval kan het zo maken dat ik daar niet naar binnen moest, dus ik ging naar binnen. Een klein licht binnen was aan en scheen alleen op het Jezusbeeld. Een kerkbank nodigde me uit en ik ging zitten. In de verwachting dat ik wel een beeld binnen kreeg of iets zou horen. Er gebeurde van alles in de energie, dat wel, maar ik begon zelf acuut in tranen uit te barsten. Ongelooflijk veel verdriet kwam naar boven en aangezien ik daar toch alleen in het donker zat, liet ik dat maar gebeuren. Wel wilde ik acuut een paar mensen bellen (Else, Bart en Jurjen), ik kreeg eerst niemand te pakken en dat bracht nog meer tranen. Daarna kreeg ik de één na de ander te spreken en dat was goed. Niets aan de hand bij hen, maar bij ieder gesprek barstte ik weer in tranen uit. En nu ik dit intik stromen de tranen ook over mijn wangen. Waarom? Geen idee, of misschien ook wel. Ze staan me zo dichtbij. Zo in mijn hart en zo verbonden voel ik mij.

 

Bieke vroeg me later of het met een oud leven had te maken, en ik weet het niet. Die had ik allemaal toch al gehad of niet? Daar horen immers de mensen bij die ik belde en die er nog zijn en ik weet maar al te goed wie bij welk leven hoort.. en nog een aantal waar ik weer contact mee heb, maar die van daarvoor hoeft niet meer, dat is een gesloten boek volgens mij, ook al is het wat mij betreft ook pais en vree, neemt niet weg dat je met iedereen nog contact hoeft te hebben, want we mogen allemaal verder en met vasthouden lukt dat soms niet weet ik uit ervaring.

 

In ieder geval voelde het lijf ook weer veel en m'n maag, buik en baarmoeder voelden helemaal in de war en die laatste was dat toch al ruim een week. Hoofdpijn ook aanwezig, maar dat doet een update nou eenmaal. Hersenen die andere linkjes maken, doen nu eenmaal soms wat vervelend en de rest van het lijf daardoor ook. Het zal wel gehalte laat ik dan ook maar tot me komen.

 

Morgenvroeg hopelijk rustig de tijd om eens terug te gaan naar de kerk om wat te voelen of door te krijgen en om wat foto's te maken, want het was te donker om dat net te doen. En het is hier mooi in deze buurt, dus daar wil ik zeker even van genieten. Zo jammer dat de camperplaats niet open is, langs de Loire, tussen de bomen. Een pracht plek. Maar goed, we nemen genoegen met de parkeerplaats en hopen dat we gedoogd worden. Moet maar, want Bieke ligt al op apegapen en ik ga dat straks ook doen.

 

Morgen is er weer een dag en dan zien we wel weer. Ook andere zaken vragen weer de aandacht. Zoals die startmotor (? is dat wel zo en wat heeft dat met mij te maken), maar ook waarom de telefoon van Bieke niet wil opladen (ok 2 uur later is dat opgelost en liggen we in een deuk, want ja je moet wel het goede kabeltje hebben haha) en of mijn internet abonnement nu wel goed geregeld is. Lijkt er nog niet op en dan ben je zo bezig met regelen geweest, dat alles goed zou zijn, maar het is niet makkelijk het echt voor elkaar te krijgen.

 

We noemen het maar het illuminatie geouwehoer. Net zoals al die farmacie verlichting overal en de schreeuwende reclames van van alles wat nergens over gaat en waardoor mensen in iets terecht komen wat ze niet moeten zouden willen. Maar daar kan ik ook niks meer aan doen en Bieke ook niet, want we hebben gedaan wat we konden.

 

Zoveel wijsheid gedeeld, zoveel info aangedragen, zie ook de rest van mijn website. Tot in den treure geprobeerd mensen wat wegwijs te maken. En ja, natuurlijk ben ik daardoor gaan ontdekken waarom de mens niet wakker kan worden. En ja natuurlijk zijn daar mijn healingen oa op gebaseerd en op veel meer. Wij weten hoe het zit en hoe het anders kan. Hopelijk de rest ook binnenkort, want dat zal heel wat mensenlevens schelen en heel veel leed voorkomen. Daar gaan we voor, nergens anders voor. Voor waarheid en healing om zoveel mogelijk mensen te helpen. En dan vragen we nu weer een beetje hulp voor onderweg en niet al die moeilijke fratsen, want ik vind ze niet leuk. En ja ook dan denk ik weer.. heb ik iets leuk of niet leuk te vinden, heb ik dat in eigen hand? Ik weet het niet meer. Ik kan keuzes maken vanuit mijn hart en dat doe ik, telkens weer. En ik ken het achterliggende en dieperliggende in mij. Het diepe verdriet ook daarin besloten en de eenzaamheid die daarbij hoort.

 

Daarom doen we wat we doen. Bieke en ik hebben allebei die story of our lives van onrechtvaardigheid en niet gezien en gehoord worden en dat terwijl we zoveel kunnen en weten, barsten van de liefde voor onze medemens, maar soms voelen we ons zo machteloos. Toch blijven we doorgaan, voelende dat het anders mag en kan.

 

Morgen de 11-11 poort trouwens. Vandaag al heel veel enen gezien, maar ook veel achten en negens, en andere signalen ook. Was ik nou alweer vooruit met de energie, of komt morgen de volgende upload? We zullen het weer beleven!

 

Voor mij nu nog even de cd beluisteren van Grandma Chandra – Whalespeak, welke ik kopieerde van Isabelle. Het voelt goed om dat nu te doen. En misschien nog wel wat andere dingen die gehoord willen worden. Voor de stilte, voor het gebed, voor de harmonie en de vrede. En om de rest, wat dat dan ook moge zijn, hoewel ik daar best wel een heel aardig idee van heb en Bieke ook.

 

 

Liefs van ons.

 

 

Reactie plaatsen

Reacties

Miranda Schouten
2 jaar geleden

Heerlijk om te lezen, dank je voor het delen xx herken er veel stukken in :) Bewonder ook je kracht die je zo mooi geleid. En die dubbele cijfers waren volgens mij een epidemie ;) Grote energetische knuf en mooie voortzetting van dit avontuur xxx Miran

Cormael Lia
2 jaar geleden

Wow weer! Zo fijn om mee te mogen reizen ♥

Marjan
2 jaar geleden

Dank je wel .. Zo fijn om mee te leven en te voelen dat er zoveel meer is .. Vertrouwen .. Trouw aan.. Veel Liefsss Marjan ????✨

annie
2 jaar geleden

Hoi Petra en Bieke, het was weer zo bijzonder om de blog te lezen. Zo herkenbaar. Wist je dat wij ook in Parijs in de file hebben gestaan en dat dit ook een gevalletje ongeluk was? te veel gelijkenissen met onze reis. Ik zit dit echt te lezen met verwondering en soms verbijstering. Hoe is het mogelijk, dat jullie nagenoeg hetzelfde beleven dan wat wij beleeft hebben. Echt kippenvel momenten. Wat doen de krachten toch hun best om ons allen tegen te werken en ook wij kregen hulp ( net zoals jullie) uit onverwachte hoek. Wat een lieve mensen kom je tegen onderweg, heel erg hartverwarmend. Mochten jullie richting spanje gaan is het nog een tip van ons om een stop te doen bij Palencia. Deze plek heeft ook hele bijzondere "vibes". Onze laatste obstakel van onze reis was bij Ciudad Rodrigo, een paar honderd km ( geloof ik) voorbij Palencia, waar het benzinestation "Sancti Spiritus" heet ;) Al onze positieve energie en warmte reist met jullie mee en we kijken uit naar jullie volgende blog. Veel liefs Erwin en Annie

Nina
2 jaar geleden

Prachtig geschreven Petra...het is alsof ik met jullie meereis... dank je wel voor het delen !! Ik kijk uit naar het vervolg ... :-)

Louise
2 jaar geleden

Heeft de camper al een naam?

Els
2 jaar geleden

Hoi Bieke & Petra, het avontuur is begonnen! Letterlijk en figuurlijk goed op weg. Overigens als jullie toch koffie willen drinken, waarom niet zelf zetten? Smaakt altijd het lekkerst. Sterkte en succes.

bart
2 jaar geleden

Veel succes xx