De Reis door Jouw Zelf in Bewust Worden en het Her-Ontdekken en Her-Inneren wie Jij Bent in Essentie
Home » Achteraf bekeken

Achteraf bekeken..

 

Kan ik de woorden vinden om te beschrijven wat er de laatste maanden is gebeurd? Ik weet het niet, ik probeer het wel, want ik voel toch die behoefte om iets compleet te maken en af te ronden, zoals ik dat altijd wil en doe. Hoewel er nog openstaande vragen zijn, net zo goed. Je kunt alles weten, maar soms is het nog niet zover, komt het nooit, of doet het er misschien ook niet meer toe.

 

Ik ben natuurlijk ook een verhalen verteller, over tijdslijnen, over energieën en hoe sommige dingen voor mij werken of juist niet. En kan het 1 zonder het ander? Dan kom je ook nooit verder lijkt mij, bovendien heb ik heel wat geleerd.

 

Ik ga even terug naar het stukje land waar ik verbleef in Portugal. Nadat de eigenaren/beheerders weg waren naar NL stond ik daar. Ik dacht nog, geen probleem, ik red me wel zoals altijd. Maar dat liep heel anders.

 

Velen denken dat ik zonder voedsel zat en dat was ook even zo, maar dat was niet de reden van de bijna ondergang. Dat waren bepaalde energieën die mij belaagden, waardoor ik geen actie meer kon ondernemen. Mijn knopje van overleven ging namelijk gewoon uit en ik wist met mijn verstand dat het gebeurde, maar kon het niet meer aanzetten. Wel waarschuwde ik op een bepaalde manier mensen die mij kennen, maar het duurde even voor ik ze te pakken kreeg, ze het echt begrepen en er dus actie kwam. Sommige goed bedoelde acties wist ik dat dat niet zou gaan werken, zo helder was ik dan nog wel of noem het eigen wijs.

De actie van Frank was de beste. Zo snel mogelijk mij daar weg halen.

 

Het was alsof ik gevangen gezet werd daar. Ik kon niet eens meer weg door het hek wat gewoon van hout was en wat eigenlijk geen moer voorstelde om daar uit te komen. Maar ik kon het niet, het was een ondoordringbare energetische barrière. 

Ik was nog steeds werkende/zaaiende op dat land (ik heb er veel werk gedaan, heel veel gezaaid en klaar gemaakt voor ik weet niet wat) en ik wist dat ik er was, maar ik was ook ergens heel anders. Noem het de overkant.

 

Hoe zag de overkant eruit? De overkant was in ieder geval op het land zelf aanwezig, het kwam gewoon naar mij toe. Ik zag duidelijk 'mensen' staan. Een oudere man, helemaal in het wit, kort wit haar, die mij riep en mij liet zien waar ik was. Hij nam me mee naar een plek waar ik anderen ontmoette. Daar nog een oudere man, ook in het wit, lang haar en lange baard (ja een soort Gandalf figuur, kan er ook niks aan doen). Hij stond naast een vrouw, ook in het wit, lang wit haar en een stralende ster op haar voorhoofd, zij was bijna een meter groter dan de mannen. Ze spraken met mij en nee ik weet niet meer wat ze zeiden, ik weet wel dat ze mij mijn zoon lieten zien. Een prachtig kind, al groot en een pientere jongen met een heel andere intelligentie dan wij hier kennen. Net zoals de rest daar. En ja, ik weet dat ik daar vandaan kom. Ik heb ook verder nog even mogen rondkijken en eerlijk gezegd, het beviel me ook wel, maar wist ook dat het niet kon om daar te zijn, dat lieten zij mij ook weten. Ik heb nog steeds wat te doen hier, daarvoor was ik immers op reis gegaan! Het kon niet zo zijn dat ik dan daar het loodje zou leggen. Te belachelijk voor woorden, maar ik heb hem behoorlijk geknepen en heb me ook verwonderd afgevraagd of dit nou nodig moest zijn om slapende honden wakker te maken. Net zoals in Burgos.

 

Kan het nou nooit normaal gaan? Kan ik niet gewoon mensen ontmoeten op een andere manier? Dat doe ik namelijk veel liever! Heel veel liever!

 

Maar natuurlijk zou ik dan niet weten hoe het in elkaar stak en zou ik dat nu niet kunnen vertellen. En dat schijnt ook belangrijk te zijn, want ik heb wel mijn onderste steen boven weten te krijgen.

 

De steen waarvan ik wist, dat had ik al in mijn herinneringen gezien en ook al jaren geleden. Maar die steen moest ik dus ook fysiek door en ik moest er nog wat mee doen.

Dat ging over mijn aankomst op aarde na de crash vanuit andere sterrenstelsels. En alles wat daarna gebeurde. Het op zoek gaan naar mijn sterren en zielefamilie die mee gecrasht was en zovelen meer die in die Star Wars naar beneden donderden. We kenden elkaar allemaal, want we hadden pais en vree daarboven!

 

Mijn afgescheiden worden van hen, ook nog hier weer op aarde en al die levens zoekende geweest is/was mijn grootste trauma. En ja, ik had een deel al weer gevonden, ook mijn mannelijke helft (al die levens had ik bijna allemaal geleefd als vrouw). Ik had alles en iedereen weer gevonden voor ik weg ging uit NL, maar zij wisten het niet en ik moest weg, want ik kreeg de opdracht om iets te zoeken voor ons allen om samen te werken. Weer samen werken met wie ik kon uit die sterrenstelsels waarmee ik te maken had gehad. Maar ik stond er alleen voor, ook omdat men mij in NL niet begreep, er geen huis meer was, en ik moest dus ook gewoon naar Portugal blijkbaar voor die onderste steen, dat was zo duidelijk in een meditatie naar voren gekomen. Het fysieke deel, de pijn op alle lagen mocht ik nog een keer door. Weer werd ik gescheiden van mijn mannelijke helft en mijn zielenfamilie. Ik heb alles bij elkaar gevloekt, geschreeuwd, gehuild, de fysieke doodsstrijd weer gevoerd, maar dan op het diepste level dan wat ik ooit eerder meemaakte. Wat heftig! Weer werd ik door die energie belaagd van toen, die me uit elkaar trok, en niet zo'n beetje. Mijn lichaam deed zo'n pijn dat ik niet veel meer kon dan liggen en liggen, ziek zijn op zn best zeg maar en tegelijk wetende dat dit erop of eronder zou zijn, maar als het erop zou zijn zou ik dwars door alle tijdslijnen heen zijn. Gek dat ik dat dan nog wel voor mezelf wist dat dat zo was. Ondanks en dankzij dat ik er eigenlijk niet meer was. Mijn beschouwend vermogen werkte dus wel. Hoera. Soms ben ik blij dat ik bepaalde dingen goed weet, scheelt een heleboel.

 

Toen ik zag dat die scheiding weer werd aangebracht ben ik wel aan de telefoon gaan hangen, heb berichtjes geschreven, maar nam ook maar afscheid van deze en gene voor het geval dat. Ook heb ik met mijn mannelijke helft samen nog wat dingen gedaan (op afstand ja) waardoor ik het gevoel had dat ik het tenminste niet heb laten liggen en dat wat voor mij waar was, goed afgerond. De volledige integratie van het mannelijke stuk in mij was daar een deel van, maar ook het overtollige mannelijke in mij terug gegeven, want dat stuk was toch wel duidelijk aanwezig in mij.. dat krijg je als je als vrouw vaak alleen staat.. en niet die mannelijke helft bij je hebt of was het andersom? Had ik altijd al dat deel meer bij het gescheiden zijn, dat lijkt me nog logischer. In ieder geval heb ik ook gevraagd om mijn vrouwelijke deel weer compleet te krijgen, als het dan toch gescheiden is en ik hier was als vrouwelijke energie, dan wil ik dat ook gewoon, ook als ik het niet zou overleven. Compleet en heel zijn, daar gaat het immers om. Ben daar dus mee bezig mee geweest. En ik heb daarna de beide delen helemaal gescheiden. Zo van.. jij het jouwe, ik het mijne, dan heb je er misschien nog wat aan als jij nog leeft en ik niet meer. Ja, best bizar dat ik dat deed. Maar soms doe je dingen.. for God's sake.. en wetende dat dat gewoon kan. Is het mij niet gegund, dan gun ik het een ander wel. Al zijn de appels soms verrekte zuur daarin voor mij.

 

Afijn, het geluk diende zich ook aan in de vorm van Frank. Die stapte, ook eigen wijs, op het vliegtuig dankzij de hulp ook van die zielen die zich om mij bekommerden en me inmiddels wel een beetje kenden en voor hen echt duidelijk ook dat ik hulp nodig had. Het stelde mij gerust en ik kwam toch weer wat bij.

Ook merkte ik dat ik hierdoor ook het gevoel kreeg van de ouderlingen uit andere dimensies dat ik toch ergens gewaardeerd word.. ander trauma vanuit sterrenstelsels.. ik was een jonge rebel die andere dingen deed en dat werd niet gewaardeerd.. toen ik waarschuwde voor de ondergang (net als in dit leven) kreeg ik 0 op rekest met alle gevolgen van dien, net zoals nu in dit leven. Toch wist ik dat ik mijzelf door al die tijdslijnen moesten duwen om mijn zieletaak verder op me te nemen en dat te doen wat ik wilde doen en dat het nu een keer goed moest gaan, hoe dan ook. Daarom ook de verbijstering van het bijna toch nog dood gaan in dat laatste stuk.. ik zou er doorheen gaan namelijk en dan verder gaan met een nieuwe tijdslijn, niksnie doodgaan. Dat punt voorbij waarbij de meesten het leven laten, terwijl ze weten dat ze nog niet klaar zijn of zoals sommigen denken dat ze klaar zijn en opnieuw reincarneren, no way! Ik had dat ook al te vaak gehoord van geen afterlife en wilde daarmee dus ook niet akkoord gaan. Ik zat er dus echt niet op te wachten om het loodje te leggen, integendeel!

Ik kreeg toen ook voedsel aangereikt via die viavia van hulpzielen en ik kon de moed weer hervatten en wilde me persé weer goed voelen als Frank zou komen. Slaat natuurlijk nergens op, maar ja, zo zit ik dus ook in elkaar. Je niet laten kennen in die zin, maar o wat was ik eigenlijk zwak. Toch lukte het ook wel, want er was inmiddels ook een heel team die mij healing op afstand (een groot deel van dat team had van mij een healing gehad en deed mee met de opleidingsgroep, haleluja wat een geluk en wat een intuïtie om die groep op te starten, ook al was dat ook via lieve zielen in die groep, ik kon daar zelf toen niet bij gebrek aan van alles) had gegeven en daardoor kreeg ik weer snel wat kracht terug, hoewel ik ook heb gemerkt dat mijn eigen kracht even wat langer duurde voordat het terug was en dan is even niet even een dag, maar weken, zo niet maanden en dan heb ik in die maanden nog dubbel en dwars gewerkt.

De camper heb ik aan de praat gemaakt samen met een lieve ziel die me telefonisch begeleidde en me er doorheen praatte, zodat ik het hek open kon maken, de idiote draai kon maken en rustig het pad af kon rijden naar de straat waar ik zou worden opgepikt door die andere lieve ziel uit Porto samen met Frank, die hij had opgehaald van het vliegveld in Porto (natuurlijk zie ik de verbindende lijntjes tussen al die mensen op mijn weg ook heel goed.. ook compleet maf en wetende dat dit wel heel mooi en bijzonder is).

 

Frank kon het niet opbrengen om nog even te kijken waar het landje was waar ik had gestaan, die werd er op afstand al raar van. Niemand van ons is dus terug gegaan. Gewoon niet. Weg daar en wel zo snel mogelijk!

 

Dat we zo ver zouden rijden die avond wisten we toen nog niet, maar de man uit Porto, Antonio dus, wees de weg. Ik dacht nog.. even een nacht bijkomen in Fundao, dan kan Antonio al terug naar Porto en kan Frank ook bijkomen van de reis en dan het idee mijn plek te vinden zodat hij ook weer terug kon naar NL, maar Antonio reed doodleuk bijna 300 km om ons naar Tomar te brengen, hij zou ons binnen een driehoek van energieën brengen, hoewel ik daar niets van begreep op dat moment. En dan te weten dat Frank heel wat jaren niet gereden had, zijn zicht in het donker best beroerd is, maar dat hij onmiddellijk instapte en achter het stuur ging en met mij weg reed.. achter Antonio aan. We reden en reden, we spraken.. weg uit de teringzooi van energieën die nog erger waren dan die in Burgos. Ik vind het nog steeds belachelijk, ook al zie ik het grote plaatje heus wel en het waarom. Het is gewoon dat dit kan, dat dit echt voorkomt. En dat er zovelen zijn die dit overkomt en geen idee hebben waarover het gaat. Daarom schrijf ik dit o.a. ook op. Ook omdat ik via mijn healingen wil voorkomen dat mensen dit ook in het fysieke moeten beleven. Het duurt te lang, het kost te veel, aan eigen energie, energie van anderen en veel geld waar we allemaal tekort aan hebben. En ja, ik heb het gedaan omdat ik mijn eigen healingen natuurlijk wel moet weten. Als mijn intuïtie iets zegt, dan volg ik dat, om daarom. Weten hoe het werkt of niet werkt.

 

Volgende keer ga ik verder met vertellen hoe de reis verder verliep vanaf Tomar met Frank, een niet zomaar reis. Dit vind ik voor nu wel weer even genoeg.

 

Nog even een note: Voor ik aan de overkant kwam deed ik nog mee met een meditatie, waar ik op een andere manier het boek van de codes aangereikt kreeg, omdat het van mij was, via de non die ik eerder zag, misschien toch ook wel uit een heel andere tijdslijn of moet dat nog verder komen in het echt? Geen idee. Ook kreeg ik een ring en de zegening dat ik door alle muren zou gaan met iemand samen. Is dat nu of komt dat nog? Ik weet het niet zeker. Wel dat ik in de nieuwe tijdslijn zit en dat daar nog weinig mensen zitten, dat is dan mijn taak ze daar te brengen zonder al die schade die niet meer nodig is. En ja, ook dat kan ook nog heel heftig zijn. Daarna komt hopelijk die samenwerking, op het juiste moment, tijd en plaats waar ik nu al wel zicht op heb, maar niet op de manier zoals het al zou moeten/mogen zoals ik weet van de toekomst. Dan maar eerst dat. Iets is beter dan niets en als samenwerkende multidimensionale healers hebben we nou eenmaal veel te brengen als iedereen zich herinnert wat hij/zij is geweest in al die tijdslijnen en dat kan samen voegen om verder te gaan in tijd en ruimte, voor eigen ontwikkeling en in dienst van een menswaardig bestaan voor zoveel mogelijk mensen.

 

Liefs, Petra

 

30-5-2016

  

 

Reactie plaatsen

Reacties

Frank
een jaar geleden

Al deze verhalen zijn blijkbaar gelogen.
Want tijdens deze reis, verneem ik net per email... Is zij gegijzeld, bijna vernoord, verkracht en bezworen met de duivel. Wie zin heeft vraag mijn mail maar.warwick60@icloud.com. Intyssen is Bieke nog steeds spoorloos, is er dan niemand die de waarheid wil weten.,

Nelleke Lips
2 jaar geleden

Wat een mooie bijzondere heftige Reis.
Wat een moed!
Veel liefde voor jou en liefs van mij. ♡

bart
2 jaar geleden

xx