De Reis door Jouw Zelf in Bewust Worden en het Her-Ontdekken en Her-Inneren wie Jij Bent in Essentie
Home » Evora

Evora

 

Verder schrijven..

Wat kan ik mij nog herinneren over de tijd in Evora, want het is maanden later dat ik dit schrijf en er tijd voor heb, of liever gezegd tijd neem, want die tijd is er nog steeds niet eigenlijk. Ik heb in ieder geval al geen idee meer van wanneer het precies was dat we er waren, ergens half maart als ik terug blader in mijn agenda.

 

In ieder geval komen we Evora binnen nadat we een weggetje namen die ons wees naar iets waar we pas later zouden komen, maar het gevoel was wel goed. De weg naar de steencirkels, wat eindigde voor een hek bij een landgoed, waarvan ik wist dat dat hek er niet hoorde. Was ik hier ooit eerder geweest dan, in het verleden of in de toekomst? Evora had in ieder geval voor ons beiden iets in petto, dat bleek wel weer.

 

In Evora wist ik bijna de weg zonder iets te weten in het nu. Ik zei doodleuk dat ergens 'die kant op' een parkeerplaats was aan beiden kanten van de weg. Dat klopte ook. De ene plek was alleen meer geschikt voor een camper, dus daar parkeerden we. De stadsmuren brachten mij in verwarring. Weer zo'n energie waarvan ik dan voel dat het niet zo hoort en gemanipuleerd is. Hierdoor verdwaal ik in straatjes, ook al ben ik redelijk goed in de weg onthouden. Daarom ook dat ik vaak foto's maak, want als dit soort energieën aan de wandel met jou gaan, dan verdwaal je. Was dat de bedoeling toen en nu? Was het alleen maar voor die lieden die welkom waren in bepaalde tijden. Ja natuurlijk. Ik heb mijn memories aan dat. Stervende voor een stadsmuur omdat ik niet zomaar binnen mocht. Inmiddels moet ik wel lachen daarom, maar ik weet het gewoon en dat scheelt.

 

Als we op onderzoek uit gaan zien we wederom een aquaduct en de grappen daarover worden al snel gemaakt door ons, vooral Frank heeft dat. Mannending misschien? Of iets waar hij meer over zou kunnen weten? Ik ben daar nu nog steeds niet achter en misschien hoeft dat ook niet.

 

Wat ik me het eerste herinner van in Evora zijn is de muziekwinkel die ons beiden aantrok en waar we wel naar binnen moesten, omdat dat zo voelde. Mijn oog viel op een bepaalde gitaar en ik stond er ineens op dat Frank die ging bespelen. De gitaar had voor mij klanken van een nieuwe energie, maar hoe vertel je dat aan degene die er op speelt. Gewoon zeggen dus, al weet je dat je vreemd aangekeken wordt. Door het spelen volgden gesprekken in de winkel en er kwam ook een man binnen die in het gesprek vertelde gitarist te zijn. Helemaal leuk! Het leek te kloppen in wat ik ken aan zgn toevalligheden, maar was het ook uit vrije wil? Nu maanden later zeg ik nee absoluut niet. Daar heb ik het later verder over.

 

Die avond besluit Frank de stad in te gaan en ik voel dat ik in de camper wil blijven. Te moe voor wat dan ook. De volgende dag krijg ik mee dat hij in een leuk café was, de muziek trok hem naar binnen, en daar leuke mensen had ontmoet. Hij was snachts terug gebracht door de eigenaar van het café. De gesprekken waren over van alles gegaan, over muziek, over gezondheid, over hoe dingen in elkaar steken en ook had hij het over mij gehad, dus ik moest komen kennis maken en hij mocht muziek komen maken.

 

De volgende dag dus eenvoudigweg de gitaar gekocht, zelfs met gebrek aan geld wetende dat dit moest, hoe raar, maar het was nou eenmaal zo. In de muziekwinkel ook gevraagd naar het telefoonnummer van de gitarist, want Frank wilde samen optreden in het café en nog dezelfde middag naar die man toe, die ergens buiten woonde en ze zijn samen gaan spelen/oefenen. Klonk direct helemaal goed, maar o wat moest dit allemaal snel en voelde al min of meer dwingend. De man savonds meegenomen naar de stad met de camper en gitaren en andere benodigdheden en zo was er een optreden dat volkomen geslaagd was volgens mij, want ik heb er wel wat van mee gekregen, maar niet al die tijd mee bezig geweest wat mij later behoorlijk kwalijk werd genomen overigens. En dat terwijl ik volgens Frank moest praten met die vrouwen, wat ik deed en wat ok was. Maar ik kan niet alles tegelijk en toen al helemaal niet, dus verwijten van Frank dat ik hem niet zie waren er, naast het overmatig alcoholgebruik die avond waar ik ook van schrok, maar toen ook nog dacht van ja dat moet kunnen. De man met wie Frank samen speelde was een hele aardige man, rustig en doordacht, wel enthousiast. Later zouden we elkaar weer ontmoeten met zijn vriendin en dat was echt leuk.

 

Zo was er ineens een plek waar we de camper mochten neerzetten en daar mochten we blijven zolang als we wilden. De plek bij de gitarist, even buiten Evora. Weer helemaal leuk en ik dacht weer.. o lekker even bijkomen op een rustige plek. Maar dat liep later ook weer anders, we moesten daar ook weer weg na een paar dagen, want de landeigenaresse wilde geen vreemd volk op het o zo grote erf waar we niemand tot last zouden zijn. Dus nou ja, na een paar dagen weer naar de stad verhuisd op een andere plek. Ook later begreep ik waarom de landeigenaresse dit voelde en waarom ik volkomen verrot werd geschreeuwd door Frank toen ik met een andere sprak die ook op het terrein woonde. Eigenlijk allemaal vreemd, want Frank deed voorkomen alsof ik vreemd ging met die man en ik had met niemand iets! Wat een gedoe al met al. Ik had naar de mensen die we ontmoetten kunnen kijken wie met wie omgingen en waarom en hoe de spiegels in elkaar zaten, maar geen tijd om te kunnen observeren vanuit mijn eigen zijn. Alles ging door in sneltreintempo.

 

Tussendoor, of volgens mij voor de ontmoetingen, keken we rond in de stad en kwamen we weer van alles tegen op occult gebied met de manipulaties, zagen ook werkelijk hilarische dingen waardoor het perspectief op bepaalde zaken in onze geschiedenis echt weer heel vreemd werd, maar ook vreselijk lachwekkend.. en het besef dat er meer mensen moeten zijn die het snappen, al dan niet bewust. En dan gaat het uiteraard weer om de kunstenaars, muzikanten en ander vreemd pluimage (lees ook: zij die andere gaves hebben) dan de doorsnee bevolking. Ik kan het ook niet helpen dat dit soort mensen het meest wakker zijn in alles. En dat de doorsnee bevolking niets willen zien of horen kan ik ook niks aan doen.. ik heb mijn best gedaan al die jaren, ook al weet ik ook dat het part of the job is en tegelijk je leer en groei processen en dat iedereen een eigen tempo heeft en niet iedereen geschikt is om het leven om te gooien en te doen waarvoor je kwam.

 

Na de geslaagde avond van Frank en Zepe, en ik mooie gesprekken met een aantal vrouwen die ook andere belevenissen hadden, volgde voor Frank nog een andere topavond toen hij naar een jamsessie ging samen met Zepe, nadat we de middag en avond hadden doorgebracht met Zepe en zijn vriendin en dat was leuk, maar wij vrouwen vonden het op een gegeven moment wel genoeg, dus niet mee geweest naar de jamsessie. Achteraf misschien jammer dat ik het niet meegekregen heb, maar ik moest nog steeds erg op mezelf letten en alles ging in razend tempo door, dat kon ik niet bijbenen. En ja, dan mis je soms wat, jammer dat het dan net iets was wat erg leuk scheen te zijn (de tent stond op zn kop zeg maar) maar is niet anders en misschien moest dat ook wel zo.

 

We kregen in ieder geval een erg leuk contact met Zepe en zijn vriendin en we hebben samen nog naar een plek gekeken om daar evt te wonen en te werken, maar er waren teveel haken en ogen en familiekwesties, waardoor we afzagen van het plan. Misschien ooit, misschien nooit, nu weet ik zeker dat dit laatste het zal zijn.

 

Ook zijn we samen met dit stel naar de steencirkels geweest en ja daar zag ik weer bepaalde energieën, of liever gezegd werd me een blauwdruk getoond die me bekend voorkwam en waarover ik andere informatie kreeg. Informatie die ik ook niet zomaar bloot kan geven. Deze zal nog wel eens te pas komen nu ik het weet.

 

In Evora waren we ook op zoek gegaan naar iets waardoor we het zonnepaneel in de camper direct door zouden kunnen schakelen naar de huishoudaccu, nadat Frank constateerde dat het handiger zou zijn als we niet afhankelijk van anderen zouden zijn. Het zou heel wat schelen als we dat voor elkaar zouden hebben, al was het alleen al dat het licht zou kunnen branden savonds. We stonden toen een paar nachten voor het huis van de vrouw van Zepe de gitarist (zij woont in de stad en hij buiten) van het stel (stroom schijnt daar duur te zijn en jawel we betaalden daar ook voor) of op de parkeerplaats in de buurt, zodat alleen water een probleem was, maar we mochten af en toe ook douchen in het huis. De was deden we buiten de stad bij een wasserette. Hier kregen we ook pas weer het gasflessen probleem voor elkaar met andere aansluitingen (niet zonder slag of stoot, want passen deed er nagenoeg niets) en zoveel ander gedoe meer. Gek worden van materiële dingen die niet werken is voor ons lastig aanvaardbaar en vooral omdat alles zoveel kost aan tijd en geld.

 

Ondertussen begon Frank de balen te krijgen van het koude weer in Portugal en aangezien ik al lang wist dat we naar het zuiden zouden gaan, door wat hij in het begin voorlas, en dat dat wat voor de camper wat we nodig hadden er niet was, we ook wel klaar waren in Evora (naar mijn gevoel zeker), gingen we zuidwaarts, op aanwijzingen van mensen die ons hielpen dat onderdeeltje te zoeken. O ergernis toen nog. Want dat was nergens te vinden op onze weg zuidwaarts (of was dit door iets anders zo geregeld?) en dus kwam Frank met het idee naar de Algarve te rijden en een haven te zoeken waar ze bootspullen verkopen.. daar zou zoiets moeten zijn!

 

Dus reden we en reden en kwamen uit in Albufeira. Toeristenplek bij uitstek, eigenlijk niks voor mij, maar ook plek waar Frank al wel had gespeeld. Dus mensen die hem kenden en hij liet me wat dingen zien daar die ik ook wel weer leuk vond en gelukkig was het nog niet druk en scheen de zon eindelijk wel. Daar ook weer een hele avond zitten praten met mensen die we nog niet kenden. Een jong nederlands stel dat wel veel raakvlakken had met waar wij zoal mee bezig zijn. Heel verrassend en erg leuk en dat gaf toch voor mij ook wel aan op de goede weg te zitten hoe dan ook. En weer was Frank deze avond over de top met zijn alcoholgebruik en merkte ik ook aan diverse opmerkingen over vrouwen dat er iets was, dat niet klopte.

 

In de haven van Albufeira werd mijn camper bijna omgeruild voor een boot, maar de boot had geen motor en nog meer dingen die niet klopten, dus dat verhaal ging niet door. Wel kregen we de tip om naar Ayamonte te gaan, de plaats waar Frank een paar jaar geleden woonde, voor de switch en andere onderdelen die we nodig hadden. De plaats waarvan ik toen ook wel wist dat we daar iets mee moesten en al zei Frank dat hij dat niet wilde, toch lag dat in zijn energieveld, dus was niet anders.

Ik kon niet anders dan meegaan en dat lag misschien ook wel in mijn energieveld.

 

Toen ik bekend maakte daar te zijn kreeg ik van een lieve fb dame de tip contact te zoeken met een echtpaar dat zij kende en in de buurt van Ayamonte een finca zouden hebben. Misschien dat ik daar mocht staan voor een tijd en dat Frank dan eindelijk naar huis zou kunnen gaan. Toen Frank bij de botenwinkel van ook een nederlands echtpaar was voor het onderdeel dat we nodig hadden, stond hij naast een man die dat onderdeel had gemaakt en tevens ook de man was van het echtpaar van de tip. Hoe wonderlijk. Toen ik daarover een telefoontje kreeg van Frank ben ik de vrouw gaan bellen en de dag daarna spraken we af om te kijken waar de finca lag en of ik daar een tijd zou kunnen blijven om bij te komen en de boel weer op de rit zou krijgen qua alles. Dat mocht en kon. Zucht en blij.

 

Na een paar dagen kregen we ook de sleutel aangereikt van het huisje en konden we naar de wc, douchen en wassen. Fijn.

 

Maar Frank kwam nog steeds niet weg. Nadat hij niet kon vliegen, omdat de vliegvelden gesloten waren na een zogenaamde aanslag, was er nu hoe zijn spullen over te brengen en hoe het verder zou moeten. Hij vond ineens dat het niet per vliegtuig geregeld kon worden en oversturen van spullen zou het ook niet worden. En toen kwam ik ineens midden verzeild in een huisje huren en een man erbij te hebben die niet leek op de soort man waar ik iets zou mee willen hebben. En toch gebeurde dat en ik begreep niet wat dit allemaal was. Alles moest en zou geregeld worden, huisje boompje beestje, ik die de financiën moest trekken en zoveel deed als ik kon, wat ik nog niet kon en werd van het één naar het ander gesleept met mijn gedachten er voor geen meter bij en vooral geen tijd om daar ook over na te denken.

 

Ook kwam toen weer het regelen van internet dat aan alle kanten mis ging en nog meer gedoe aan miscommunicatie met van alles en nog wat. En ook weer die dingen die wel liepen en verbazingwekkend waren. Uiteindelijk hadden we internet in het huisje en zou Frank met iemand mee kunnen rijden naar Nederland om zijn spullen te halen. Ik had nog geen idee hoe verder. Wel dat het geld er met bakken uit vloog en vliegt en we nauwelijks rond kunnen komen. En soms was er geen eten waar ik redelijk tegen maar Frank niet, net zo min als zonder de alcohol, hoewel dat erger was dan het eten. Ik begrijp dat van het eten nog wel, maar andersom kon hij er niet tegen dat ik niets of weinig at. En ook dat begreep ik wel, want hij heeft ook redenen in zijn leven gehad waardoor dat lastig is te geloven dat dat kan, hoewel ik dat achteraf ook weer heel anders kan bekijken. Ik dacht wel als ik dan maar veel in mijn eigen energie kan zijn, dan lukt dat, maar als ik teveel naar buiten kwijt raak, dan moet ik ook wel eten en dan liefst dat waar ik het goed op doe, maar dat is soms ook nog wat lastig te verkrijgen, want we waren afhankelijk van de plek waar we waren.

 

En zo waren er meer dingen, dingen die niet liepen en andere die wel liepen.

 

De finca eigenaren gaf ik tussendoor een healing en ik had nog meer beloofd maar ook dat liep anders. Deze mensen waren voor mij overigens bekend in de energie. Voor mij staan ze voor de mensen van de binnenaarde, die ik ooit al eerder heb gekend na de grote vernietiging van het begin van het Lemurische en ook toen werd ik door deze energieën opgevangen als het ware, omdat ik ook toen moest vluchten voor een zelfde soort energie als ik in Portugal voelde en welke Frank ook in zich had.

 

Ik dacht dus even een safe plaatsje te vinden om tot rust te komen, zoals ooit eerder, maar dat laatste verliep heel anders deze keer.

 

In het volgende blog vertel ik verder.

 

Liefs, Petra

16-6-2016 en 1-8-2016